Verslag Jumohela

33. Jumohela

De lengte van dit verslag en het aantal foto´s is recht evenredig met de lengte van de rit van gisteren…. iets korter dan u misschien van ons gewend bent.

Veel positieve dingen zijn er niet te melden over gisteren. Het begon al met een zieke chauffeur en het ontbreken van de bus. Ook waren we nog niet vertrokken of het begon al te regenen, ondanks slechts “een paar kleine wolkjes” op de buienradar. Toch kwamen er 10 die-hards naar de Markt om deze klassieke TCK rit te rijden. Ook de laatste lettergreep uit de ritnaam, die staat voor “Langen”, was na jarenlange afwezigheid weer van de partij.

1

De eerste 20km tot in Mechelen kort samengevat: nat en koud.

Daarna was het zelfs even droog, maar voordat we aan de klim naar Eperheide begonnen was de pret weer voorbij.
Boven op de Koning van Spanje moeten we wegens werkzaamheden via de steile kant de Gulpenerberg afdalen; een ideaal moment om even te “bellen” in de groep en de rit in te korten.

Via Gulpen, Ingber en de langzaamste afdaling van de Sibbergrubbe ooit rijden we naar Valkenburg en zetten daar via een klein ommetje door Hulsberg koers naar huis.

Nog hebben we de bus niet gemist, totdat vlak voor Voerendaal de eerste en enige lekke band van de dag een feit is. Laat dat nu net een wiel zijn waar een strakke draadband op ligt, die met koude natte vinger absoluut niet van de velg af te krijgen is.
Ook de hulp van toevallig passerende groep collega´s van Maaslandster met volgwagen kan het probleem helaas niet oplossen. Een belletje naar de taxicentrale (thuis) en we rijden noodgedwongen rijden met 9 man verder.

2

Om 11 uur staat iedereen onder de douche en stijgt de lichaamstemperatuur weer tot boven het gevoelsmatig vriespunt.

Hopelijk zit het ons de restende 3 ritten van dit seizoen iets meer mee. Tot volgende week.

Verslag Jalhay 180

32. Jalhay 180

Na een kletsnatte zaterdag was het gisteren wederom prachtig herfstweer; de ideale setting voor een mooie tocht door de Ardennen.
We komen wel vaker in Jalhay, maar ditmaal draaien we de route om en hebben een volledig andere rit voor ons.

Jalhay 1

De hoogtepunt van deze zondag was letterlijk de pauzeplaats, dus vandaag geen lange spannende fietsverhalen maar een uitgebreid verslag van een kop koffie op een bijzondere plaats.

 

8:30 uur, 15 man en een bus met zwaailicht zetten koers richting de Belgische grens en rijden via het Drielandenpunt naar Eupen. Ditmaal niet rechts om het centrum heen, maar linksom. Dus ook niet via de Gileppe naar Jalhay, maar via de grote weg naar Baraque Michel. Bergaf hebben we hier normaalgesproken nog geen 10 minuten voor nodig, maar bergop duurt het iets langer. Er lijkt geen eind aan te komen. Na een klein half uurtje klimmen is iedereen boven en dalen we af naar Jalhay, waar de pauzeplaats al snel in zicht komt.

De Wesertalsperre, ook wel de Vesderstuwdam genoemd…. in de volksmond “het stuurmeer met de grote leeuw”. De grootste drinkwatervoorraad van België met een inhoud van 25 miljoen kuub.

Jalhay 2

We parkeren onze carbonnen vrienden tegen een grote betonnen wand en er ontstaat enige discussie of dit wel een geschikte pauzeplaats is, vanaf het terras zijn de fietsen niet meer te zien.
Gelukkig biedt een instructeur van het naastgelegen klimpark ons aan de fietsen binnen te parkeren. Daar maken we dankbaar gebruik van. Via een wenteltrap dalen we enkele meter af en stallen we onze fietsen veilig in een kelder die lijkt op een verlaten nucleare bunker uit de koude oorlog.
In de uitkijktoren nemen we de lift en zien dat het cafe zich niet boven in de toren bevindt, maar tientallen meters lager aan de achterzijde. De lift is gelukkig zo groot dat de hele aanwezige ploeg in één keer naar binnen kan en het terras snel wordt bereikt. Het uitzicht is prachtig, de foto´s spreke voor zich.

Nadat de dames aan de bar eindelijk door hebben hoe je in het Engels tot 10 telt en dat een cola in het Engels een “Coke” genoemd wordt, krijgen we onze welverdiende drankjes op het terras geserveerd. Vorige week hadden we al een mooi uitzicht in de pauzeplaats, maar deze was nog mooier. Zeker voor herhaling vatbaar.

De terugweg is minder spannend en grotendeels bekend, al valt deze in tegengestelde richting toch een beetje tegen. Zonder dat we het echt door hebben zitten we al bijna op 1500 hoogtemeters.
De laatste 100+ rit van dit jaar is voorbij…. met nog 4 kortere najaarsritten voor de boeg komt het einde van het seizoen helaas al weer snel in zicht.

Tot volgende week!