In tegenstelling tot de vertrouwde septembermaand werd dit jaar besloten om onze jaarlijkse 2-daagse te plannen in het eerste weekend van juni.

We zouden ons kamp opslaan in het Duitse Eifellandschap.

Op zaterdag stond een heuvelachtige rit van 120 km geprogrammeerd en op zondag een pittige 80 km rit met tal van klimmetjes.

Zaterdag 5 juni

Om 08.00 uur werd er verzameld op de parkeerplaats bij Bert Toma. Één zaak was al snel duidelijk, aan het weer ging het niet liggen, we werden getrakteerd op een kraakheldere hemel met zomerse temperaturen van 25°.

Vanuit Kerkrade werd de reis ingezet richting Simmerath.

Nog geen uur later stonden we al op de parking van onze Jugendherberg. Nog maar net aangekomen kwamen al de eerste verbaasde reacties van “wat een prachtige omgeving op nog geen 50 km van ons thuisfront”.

Aangezien we hadden besloten om in wielerornaat aan te reizen konden we al om 09.30 uur in de pedalen klikken en vertrekken voor onze 120 km tocht.

Onze trip begon met een lange afdaling richting de bekende Rursee; wat eenieder direct opviel was de staat van het wegdek, superasfalt, oftewel echte “Tarmac” (dit bleek achteraf het geval voor meer dan 95% van het weekendparcours; één compliment aan onze Duitse Oosterburen).

Aangekomen in het idyllische dorpje Einrur werd het snel stil, de groep werd op een lang lint getrokken door een 4 km lange klim, die al snel de nickname “Bunkerkracker” had gekregen.

Nog maar net op adem gekomen op de 542 meter hoge top werd doodleuk medegedeeld dat we deze puist morgen nogmaals voor de kiezen zouden krijgen.

Al snel was het leed vergeten; we suisden met 75 km/u in één lijn naar beneden, richting Gemünd. Via Kall en Sötenich werd de rit door bosrijke omgeving voortgezet richting Nettersheim. Vanaf hier werd gekozen voor een verkeersluwe weg door de “saftige Deutsche Wiesen”. Na een haaks rechts bochtje stonden we plotseling oog in oog met iets wat leek op onze eigen vertrouwde Keutenberg. Het bleek de, met de voor de hand liggende naam, Wiesberg te zijn. Deze slechts 700 mtr lange klim bracht ons naar de 534 mtr hoge Wilhelmshöhe. Na bestudering van het fotomateriaal bleek dat sommigen van ons i.p.v. 700 mtr, door zogenaamd slingergedrag, 800 mtr hadden geklommen.

Aangezien we al 45 km koers achter de rug hadden was het tijd voor een welverdiende rustpauze in Marmagen. Al snel zou blijken dat het een bijzondere pauze zou worden met zeer zeker geen “rust”.

Nadat de uiterst vriendelijke “Wirtin” ons had voorzien van koffie en cola werd besloten om ook een hapje te eten. Het grote gros ging voor een “Strammer Max” of “Pommes mit Wurst”, enkel Patrick moest en zou een soepje hebben. Deze heeft hij gekregen; later hierover meer.

Onze “Wirtin” had niet gerekend op een iets groter gezelschap die allen een “Strammer Max” bestelden (en één soepje). Zij verliet vluchtig haar Eifelerhof naar de overkant van de straat, maar kwam spoedig terug met een hele batterij eieren en hulptroepen.

Enkele minuten later zaten we al in alle rust te genieten van een met liefde klaar gemaakte maaltijd.

Plotseling kwam er een onverwachte wending in de situatie. Op slechts 10 mtr van ons vandaan, vonden onze Oosterburen het noodzakelijk om op de 1 ste zaterdag van de maand, om klokslag 12.00 uur precies, een eind te maken aan de maagdelijke rust.

Enkele van ons zaten stomverbaasd met de mond vol ei (of soep), anderen stopten ter bescherming de vingers in de oren en een enkeling zat al onder de tafel en riep “Stuka’s”. 

Op een niet mis te verstane wijze werd in Marmagen (1.700 inwoners) het Duits luchtalarm getest. Na drie oorverdovende sessies keerde de rust terug in de Eifel.

De tocht werd vervolgens voortgezet over “licht glooiend” terrein richting Schleiden en Schmidtheim. Onze Patrick werd met de minuut witter, stiller en trager. Sommige meenden al in zijn mondhoeken stukjes vermicelli waar te nemen. In ieder geval een voordelige keuze; één soep betaalt en drie gegeten.

Aangekomen in Schmidtheim werd koers gezet naar Oberschömbach. Hier kregen we een weg onder de wielen waarbij je even dacht geen ketting meer te hebben; 7 km fluweelzachte asfalt waar geen steentje of zelfs blaadje op te bekennen wiel. Ondanks de uitstekende omstandigheden begon het “licht glooiend” terrein er bij sommigen toch in te hakken.

In Hellenthal begonnen we aan wat zou blijken de klim van de dag; steil en lang.

De Aachener Strasse bracht ons naar de 562 mtr hoge Kalenberg.

Via Wahlerscheid kwamen we door op de 575 mtr hoge Wofelberg (het dak van de routes).

Even later ploften we na 90 km koers in Kalterherberg neer op het terras van onze tweede pauze van de dag, Gasthaus Hannes Brandenberg.

Wederom werd de vredige rust snel verstoord; deze keer was het “slechts” de pastoor van de overkant die zijn klokkenluider opdracht had gegeven om met zijn gehele ziel en zaligheid aan de touwen te trekken vanwege een zilveren, gouden of platina bruidspaar.

Via Mützenich en Konzen vervolgden we onze weg naar de Jugendherberg.

Na 115 km stonden we weer moe maar voldaan bij ons verblijf.

Nadat we onze carbon rossen veilig hadden gestald mochten we onze nachtverblijven betreden. De 6 persoonskamers met stapelbedden zagen er gelikt uit.

Na een verfrissende douche verzamelden we om 18.00 uur in onze privé eetzaal.

Vooraf was al een noodscenario geaccordeerd om friet met schnitzel te gaan eten indien het avondeten te wensen overliet.

Even later werd ons diner op wielen binnengebracht en was het al snel duidelijk dat er geen vuiltje aan de lucht was; spaghetti bolognese á la mama. Zelfs tafelwater en dessert waren voorzien in de prijs.

Om 19.00 uur zou onze Luis Kurvers, ons meenemen voor het avondprogramma. Al snel zaten we op het gezellige terras van de Bierbaum Bistro en werden de nodige drankjes genuttigd.

Om 22.00 werd besloten om nog even het koolhydratenlevel aan te vullen met een broodje kebab van om de hoek.

Na een mooie wielerdag werd onder de wol gekropen voor een welverdiende nachtrust.

De een kreeg wat meer rust dan ’n ander, o.a. door loslopend “girl-power” op de gang, hoogtoerige koelboxmotoren of een mix van alcohol-kebab-spaghetti lucht.

Zondag 6 juni

Na een “Deutsch Frühstück  um 8.00 uhr pünktlich” sloten Karsten en Ruud aan voor de zondagrit.

Al snel waren we weer de 4 km lange “Bunkerkracker” op geklauterd.

In tegenstelling tot gisteren werd nu koers gezet naar noordelijke richting.

Direct moesten we de tweede klim van de dag trotseren naar Wolfgarten toe om vervolgens weer als bakstenen af te dalen naar het prachtige Schwammenauel aan de Rursee.

Door al het geklim waren we al na 32 km op de 77 mtr hoge Talsperre toe aan een Coca-Cola volgbus break. Deze uit 1939 daterende stuwdam was in WO II van strategisch belang voor de geallieerde troepen. Als de Duitsers kans hadden gezien om deze op te blazen was in de wijde omgeving vriend en vijand verdronken in 203 miljoen m³ water.

De weg werd wederom, hoe verassend, 2 km klimmend vervolgd naar Schmidt en Vossenack.

Na 58 km bereikten we via een ziedende afdaling onze vertrouwde pauzeplaats Simonskall.

Hier werden we in de Talschenke voorzien van een overheerlijke “Apfelstrudel mit Sahne”.

Na het vullen van de bidons kwamen onze benen pas echt op de pijnbank door een meedogenloze klim met passages van 14% hellingspercentage.

Hier werd duidelijk dat het beste er bij de meesten vanaf was.

Bovengekomen werd de weg vervolgd via de idyllisch klinkende dorpen Todtenbruch en Schüttelpuhl. Op de extreem lange en licht oplopende weg richting Lammersdorf werd de finale ingezet.

De vrije plaatsen in de door Eugène bestuurde volgbus raakten nu in rap tempo uitverkocht. Via Rollesbroich, Strauch en Steckenborn doken we naar beneden richting het aan de Rursee gelegen Woffelsbach, op weg naar de de zoveelste klim van het weekend; de slotklim.

Hier draaide Ruud al snel de gaskraan vol open en stoof door de zeven haarspeldbochten omhoog richting finish. Een enkeling probeerde nog te volgen  maar wist al snel dat er niks meer te halen viel. Alleen Jeroen mocht nog aan aan de eer ruiken, maar moest uiteindelijk vrede hebben met een knappe tweede plaats.

Even later was het als donderklap bij heldere hemel afgelopen met het mooie weer.

De laatste coureurs die onder het finishdoek doorreden werden al vergezeld van een verdwaalde regendruppel. Enkele minuten later hadden de ruitenwissers al de nodige moeite om hun job te klaren.

Na een vluchtige handdruk en dankwoordje vertrok een ieder terug naar het Limburgse.

Resumé van de TCK 2-daagse 2010:

• Fantastisch weer
• Majestueuze routes
• Goed onderkomen
• Gemütliche groep
• Slechts één lekke band en één los derailleurschroefje
• Absoluut voor herhaling vatbaar
• Oftewel op z’n Tempo Teams: “het waren twee fantastische dagen”:

Tot slot nog een kort woord tot een aantal coureurs:

• Bedankt Roger, voor de TCK You Tube bijdrage
• Bedankt Fleur, voor het getoonde doorzettingsvermogen
• Bedankt Maurice, dat je ons kort in de ogen kijkt alvorens een demarrage te plaatsen
• Bedankt Patrick, voor de invulling van mecanicien
• Bedankt Frederik, voor de “Fleischfarbige Bademütze“ en het kopmanschap
• Bedankt Karsten & Ruud voor het nakomen op zondag
• Bedankt Jeroen, voor de rijles bergop
• Bedankt Armand, dat je niet geklommen hebt met de handen los van het stuur
• Bedankt René, voor het strakke tijdschema
• Bedankt Marcel, voor de talloze New Kids uitspraken
• Bedankt John & Jos, voor de “met gevaar voor eigen leven” fotografie
• Bedankt John, Eugène, René & Jos (incl. echtgenotes & kids) voor het uitzetten van de routes

Een speciaal woord van dank aan;

• Eugène; voor de voortreffelijke multi tasking van buschauffeur, ploegleider, fotograaf en penningmeester

en last but not least

• Louis en partner voor prachtige locatie en het “all inclusive” zaterdagavond arrangement.

De TCK leden 

(door Jos Ploum)