Verslag Roer en Maas – Slagerij Jongen

22. Roer en Maas

Na weken met veel hoogtemeters vandaag ter afwisseling een vlak rondje over de Midden-Limburgse savanne.
We vertrokken vanochtend met 22 man in noordelijke richting voor een snelle, warme, gezellige grote-plaat-etappe.

Het eerste uur wordt gekenmerkt door kilometerslange fietspaden die zo nu en dan onderbroken worden door een rotonde waar enige stuurmanskunsten goed van pas komen. Gelukkig zijn de bermen door de droogte net zo hard als het asfalt zodat het niet veel uit maakt als je even naast het fietspad terecht komt.

We slingeren langs de Roer en naderen Roermond; de pauzeplaats komt in zicht.
We “meren aan” bij café Kanters en nemen plaats op het terras aan het water. Bij onze hoofdsponsor Slagerij Jongen valt er vandaag wat te vieren en dus worden er twee grote dozen tevoorschijn getoverd. Nee, geen spareribs, maar heerlijke stukjes linzenvlaai. Een bezoekje aan onze slager uit Eygelshoven bespaart u een ritje naar de bakker: verse broodjes en brood vind u aan de kassa!

Het is goed vertoeven op het terras. Het uitzicht is prachtig en er waait een zacht briesje onder het zonnescherm door. Gelukkig is de koffiemachine hier niet de snelste en kunnen we ruim een half uur bootjes kijken. Daarna moet er helaas toch ook weer gefietst worden.

Met wind in de rug rijden we over de Wallen terug naar Zuid-Limburg. In Echt draaien we via de kurkentrekker over het kanaal en vervolgen we onze rit langs de Maas. Het tempo zit er goed in!

Tussen Spaubeek en Nuth komen we in de bouwput van de Buitenring terecht en nemen we tijdelijk afscheid van onze volgwagen. Gelukkig zijn de wegen voor fietsers goed te doen en rijdt iedereen zonder materiaalpech door deze grote zandbak heen.

In Voerendaal komen we weer samen en maken we ons op voor de finale. Blijkbaar lag de KOM van Welten naar de Heerlerbaan bij één van onze renners en moest deze nodig worden aangescherpt.
Zo gezegd, zo gedaan. De 3,6km met 41 hoogtemeters worden in een kleine 6 minuten met 37,5 km/h gemiddeld afgelegd.

Naar huis, douchen en klaarmaken voor wederom een mooie sportmiddag op TV.

Volgende week weer serieus klimmen tijdens de koninginnerit door Eifel. Tot dan!

Verslag Galibier de Salidons – Toma Cycles

21. Galibier de Salidons

Lang geleden schreeuwde Jan Mucher tijdens de beklimming van Rue de Richelle de inmiddels beroemde woorden “auwieje, zitten we hier op de Galibier de Salidons?”. Nu, bijna 20 jaar later, zijn deze woorden nog steeds de naamgever van deze rit.

Voor de mooiweerfietsers onder ons was het gisteren een dag om vingers bij af te likken. Om 8:30 uur al 20 graden, bij thuiskomst aan de 30 graden. Dat beloofd een mooie fietszomer te worden.

Voor de afwisseling nam gisteren Thomas Rolfs plaats achter het stuur van onze bus. Wie hem kent weet dat dit niet gaat zonder had hij zijn fotocamera mee zou nemen. Het resultaat is wederom prachtig te noemen.

Er lagen gisteren ruim 1000 hoogtemeters op ons te wachten, dus moest er kort na vertrek al geklommen worden. In Beutenaken het eerste obstakel, een korte klim waar nog nooit een TCK lid echt plezier aan heeft beleefd, maar wel eentje die elk jaar op het programma staat: de Piemert.
Vervolgens passeren we Noorbeek, Mheer, Libeek en Mesch om vervolgens bij Withuis ons eigen land te verlaten.

Niet lang daarna komt in de buitenwijken van Luik het dorpje Richelle in zicht. Een scherpe draai naar links en we beginnen aan de 2km lange klim van Rue de Richelle. Goed asfalt, mooi lopende bochten en veel groen om je heen. Een echte a-typische Belgische beklimming. Ben je goed, dan ben je op het buitenblad binnen 5 minuten boven. Heb je de dag ervoor iets te lang in de zon gestaan en een paar biertje te veel op, worden het al gauw 10 minuten.

De vulstand van de gemiddelde bidon staat inmiddels al op “reserve” en de mondhoeken beginnen aardig droog te worden. Er is echter nog 10km af te leggen tot aan het klooster in Val-Dieu. Normaal gesproken gaat het in de vlakke aanloop hierheen altijd gruwelijk hard, gisteren was het anders. Geen demarrage, geen gelosten…. het leek wel alsof er teamorders waren uitgedeeld.

Nadat het vloeistofpeil weer op orde gebracht was vervolgden we onze weg naar Aubel. Niet via de gebruikelijk “weg”, maar via de zoveelste Deviation. Zouden ze nu werkelijk bezig zijn met het nieuw asfalteren van de kortste verbinding van Val-Dieu naar Aubel? We zullen het zien. Het aantal gaten in het geitenpad was zonder upgrade naar versie 2007 in Excel niet meer te noteren.

Het eerste deel van de omleiding was voor herhaling vatbaar, al zorgde deze er wel voor dat we ook ditmaal niet onder de 100km thuis zouden komen. Alleen hebben we Aubel toegevoegd aan de plaatsen die je bij mooi weer als fietsers beter kunt mijden.

Bijna thuis….. alleen nog even Gieveld en de Camerig.
Op die laatste ben je gegarandeerd als fietser nooit alleen onderweg. De langste beklimming die je in Limburg kunt rijden, voor velen van ons ook de mooiste. Als je tijd hebt om onderweg even naar rechts te kijken waan je je in de Alpen. Heb niet de beste benen en heb je daar geen tijd voor, dan voelt het ook als een Alpencol, want er lijkt geen einde aan te komen. De 3,3km bergop worden dan ook gisteren bij 30 graden niet door iedereen begroet.

Nog even op en neer door Nijswiller, Baneheide en Simpelveld om vervolgens snel te gaan douchen en met de benen omhoog naar een Limburgse sportman te kijken die net even iets sneller onderweg is dan ons.

Met dank aan Toma Cycles voor de sponsoring. Hét adres voor snelle fietsen in Kerkrade.

Volgende week voor de afwisseling nog eens een vlakke rit naar het noorden. Tot dan!