Verslag Verviers – Café ’t Trefpunt

19. Verviers

Vaderdag, Pinkpop en kans op een flinke bui. Niet het ideale recept voor een drukbezochte zondagse TCK rit.
Toch verschijnen er 20 man aan de start voor een nieuwe rit naar Verviers.

De “lage” temperatuur zorgt voor de nodige discussies op de Markt. Wel of geen beenstukken? Een regenjasje of alleen een windstopper? Achteraf blijken deze gesprekken allemaal onnodig; het was wederom mooi weer voor een stukje fietsen.

Niet precies wetende wat er ging komen had niemand zin zich moe te maken en lag het tempo in het eerste uur vrij laag. Ideaal voor het maken van een praatje en schieten van een leuk plaatje.
Een beetje variatie in de aanloop naar de Belgische grens zorgde voor een gesloten groep achter de wegkapitein.

Veel verkeer was er niet, dus hadden we alle ruimte om de kraters in het wegdek te omzeilen. Ondanks dat België wèl in Rusland aanwezig is kan men hier van de Nederlandse asfalteerkunsten nog een hoop leren. Sommige stukken zijn voor racefietsen eigenlijk niet te doen. Wonderbaarlijk worden slechts 2 reservewielen aan het werk gezet.

De klim in Limbourg laten we ditmaal letterlijk links liggen en rijden via onbekend terrein naar Verviers, op zoek naar een pauzeplaats.
Waarom er nauwelijks terrasjes te vinden zijn wordt snel duidelijk als mooie natuur om ons heen veranderd in lelijke cultuur.
Het ene gebouw nog verschrikkelijker dan het andere. Beroepen als gevelreiniger, schilder en gemeentelijke vergunningsverlener moeten hier nog worden uitgevonden.
Na een korte ronde over het verlaten marktplein besluiten we onze cola ergens anders te gaan scoren.

Zo gezegd zo gedaan….. vind maar eens een leuk café op het Belgische platteland op zondagochtend.
Veel tijd om naar terrasjes uit te kijken is er ook niet, want we verlaten het centrum via “De muur van Verviers” en moeten meteen flink aan de bak. Voor de mindere klimgeiten die zich hadden verheugd op een pauze niet bepaald ideaal. Toch bereikt iedereen de top van de Rue de Adrimont en besluiten we noodgedwongen na het passeren van het kerkhof in Henri Chapelle de route te verlaten en in Aubel rustig pauze te maken.

Met enig kunst en vliegwerk vind iedereen een plaats op het anders zo rustige terrasje. De lokale harmonie zit voor de deur opgesteld en is druk bezig met het repeteren van het volkslied. Ze zijn hier blijkbaar op alles voorbereid!

De zon is nergens meer te bekennen en dus worden wat jasjes en beenstukken tevoorschijn getoverd. Donkere wolken brengen iedereen weer snel op de fiets voor de laatste heuveltjes richting Kerkrade.

Die laatste heuveltjes hakten er bij sommigen stevig in. De Gieveldstraat, Van Plettenbergweg en Eyserweg brengen de hoogtemeter tot een stand van 1200.

De vraag naar deelnemers van een extra pauze ter afsluiting werd dan ook door bijna de hele groep met open armen ontvangen.


Onze ritsponsor was gisteren Café het Trefpunt op de Heerlerbaan, waar we de gemiste tijd op het terras in Aubel ruimschoots hebben goedgemaakt.
Bedankt voor de sponsoring!

Verslag Sweikhuizerberg – DWL Assurantiegroep

18. Sweikhuizerberg

Kermis in Kerkrade, tijd voor een zondags “kermiskoersje”.
Na een weekje “sjravelen” in de Dolomieten was de volledige harde kern gisteren weer aanwezig voor een klassiek rondje Sweikhuizen.

In tropisch vochtige omstandigheden vertrokken we richting Klinikum Aachen, waar het eerste van beide heuveltjes op ons wachtte. De Rohrberg, een typisch heuveltje uit een Belgische voorjaarsklassieker. Een korte aanloop over kasseien, gevolgd door een korte steile klim. Heerlijk opwarmertje.

Op de wegen van de daarop volgende 30km zijn we al zo vaak gereden en is al zo vaak iets geschreven dat we niks nieuws meer weten te verzinnen.
In Wittem gaat het wel nog even hard in de kopgroep en wordt de 9km lange weg tot in Valkenburg met net geen 40 km/h gemiddeld in 13 minuten afgelegd.

In St. Gerlach verlaten we de toeristische hotspot van Limburg weer en slaan we rechtsaf richting Groot Haasdal.
Na het passeren van de watertoren volgt de lange, snelle afdaling naar Schimmert. Helaas heeft deze weg na de valpartij van Roy een vieze bijsmaak gekregen en heeft niemand meer zin hier voluit te gaan.

We bereiken Sweikhuizen en beginnen aan de “klim” van de dag. Als je goed bent ga je hier op het grote mes omhoog. Als je slecht bent kun je blij zijn als je geen gehoorbeschadiging krijgt van een rode Mercedesbus die op je achterwiel zit.

Tijd voor een colaatje en wat sterke verhalen uit de Dolomieten.
De Formule1 speelt zich ditmaal in een andere tijdzone af en dus maakt niemand haast om snel naar huis te gaan.

Toch moet er nog gefietst worden en volgen er nog 2 noemenswaardige hindernissen.
Als eerste een heerlijk stuk fietspad voor de hardrijders onder ons, van Windraak naar Schinveld.
Dan door Schinveld, waar de bus ook weer kan volgen nadat de paaltjes in het centrum zijn verwijderd, gevolgd door de Toeristenweg.
Waarschijnlijk was er na het maken van de Buitenring geen geld meer over voor een lading asfalt, waardoor onze geliefde finale door de Brunssummerheide nog steeds niet volledig geasfalteerd is. Of dat er ooit nog van gaat komen?

Zonder kleerscheuren weer thuis…..

Met dank aan sponsor DWL & DWD & KenT Assurantiegroep, die er voor zorgt dat we goed verzekerd onderweg zijn.