Verslag Blegny Tour – D&D Verhuur

07. Blegny

Net als de World-Tour mannen reden ook wij gisteren een klassieker uit het TCK rittenbestand: Blegny.

Nog nooit hebben we zoveel vocht verloren op 22 april als gisteren. Al bij de start was het bijna 20 graden, optimaal voor een stukje fietsen. Alleen voor de hooikoorts-patiënten onder ons was het ietwat minder aangenaam.

Klokslag 8:30 springen 25 man op hun fietsen en beginnen aan het 92km lange rondje naar “de koel va Blegny”.

Na het bekende uurtje warmdraaien door Simpelveld, Eys, en Wittem begint de koers in Gulpen op de Koning van Spanje pas echt.
Kort daarna rijden wie via de Cote de Hagelstein het Franstalige deel van België binnen, tevens het hoogste punt van deze route.

In de volgende 10km gaat het op en af over beklimmingen zonder naam, die samen echter wel de nodige dorst maken. Tijd voor pauze!
En dat idee hadden niet alleen wij. Enkele seconden voor ons neemt er nog een fietsclubje met 15 man plaats op hetzelfde terras en dus raakt de jongedame die 40 dorstige fietsers van drank moet voorzien al gauw ietwat gestressed.

Uiteraard doen we dat traditiegetrouw bij de Mijn van Blegny.
Dit Unesco werelderfgoed gaat 530m diep de grond in en is gedeeltelijk nog open voor het publiek. Zo zien we tijdens onze koffiepauze een groep toeristen gekleed in overalls met gele bouwhelmen zich klaarmaken voor de afdaling.

Na de pauze dalen ook wij af, namelijk de Cote de Trembleur. Al gauw zijn we terug in de Voerstreek en worden we vlak voor ´s-Gravenvoeren ook deze week wederom met een “wegomlegging”, oftewel een “deviation” geconfronteerd.
Na enkele minuten de oranje bordjes te hebben gevolgd wijst het laatste bordje ons naar links, linea recta de volgende bouwput in. Onze ritsponsor van vandaag, D&D Verhuur, zou hier goede zaken kunnen doen. Hun dranghekken en borden waren hier absoluut geen overbodige luxe.

Een poging om eromheen te rijden strandt in een doodlopende weg en dus besluiten we onze route via bekend terrein te vervolgen. De korste weg terug op het parcours brengt ons over de Schophemerheide weer op Nederlandse bodem. Echter niet zonder een extra hindernis. De 750m lange klim met bijna 10% hellingspercentage wordt vakkundig “weggeharkt” en op de aansluitende “strade bianci” worden er door een strak tempo grote stofwolken geproduceerd.

De Planck rijden we ditmaal helemaal tot het eind waar we afdalen tot in het centrum van Gulpen. Van de ene Limburgse brouwerij rijden we naar de andere in Wijlre en beginnen we aan de slotklim naar Elkenrade. Bij het spandoek van de lokale Tom Dumoulin fanclub gaan voor de laatste keer de voetjes aan de grond.
De teller staat inmiddels al op 1.000+ hoogtemeters, hoogste tijd om af te sprinten, een douche te nemen en in horizontale positie te genieten van het echte werk in L-B-L.

Volgende week weer een relatief vlakke rit naar het noorden. Tot dan!

Verslag Avondfietsen Circuit Zolder – Miriam Vleugels

TCK en Avondfietsen Circuit Zolder

Eens even wat anders dan anders voor het doorsnee TCK begrip.

Trainen zonder verkeerslichten, gevaarlijke kruispunten, verkeerspaaltjes of onverwachte tegenliggers. Het kan, en wel op het voormalige F1-Circuit van Zolder.
Met je racefiets door dezelfde bochten klieven die ooit vakkundig werden genomen door F1-coryfeeën Niki Lauda, Jackie Stewart en Mario Andretti.

Zo gezegd, zo gedaan. Door een imponerend woud van reclameborden, tribunes, en Pit-boxen draait de TCK delegatie via de Pit-lane het circuit op en mengt zich in de koers.
Volgens Strava zitten in het 3,9 km lange parcours slechts 17 hm; m.a.w. appeltje eitje.
Na de eerste bocht zitten we plotseling al vol in de wind; en het waait helemaal niet; vreemd.
Op dat moment komt links het peloton voorbij; dat tempo is zichtbaar te volgen. Even opschakelen en aanhaken. Top; gaat lekker.

Even later komt de eerste Chicane eraan. De groep gaat met 45 km/uur de Villeneuve Chicane in en komt er ook met 45 km/uur uit. Het doorsnee TCK lid gaat er ook met 45 km/uur in maar komt er met 30 km/uur uit.
Amai; dit vraagt de nodige stuurmanskunst en de rood/witte Kerbstones blijken geen fietsvrienden te zijn.
Effe gaatje dicht rijden. Amai; het melkzuur zit al tot in de oorlellen. Gaat harder dan dat het eruit ziet, veel harder.

We zijn nog niet eens over start / finish en krijgen nu al Ganzenbordgevoelens; sla een beurt over of ga terug naar start.
Na 10 min. koers komt de gedachte van “heb ik echt zo’n slechte dag of gaat het harder dan hard”.
Na 20 min. voelt de keel als korrel 40 schuurpapier en komt het besef dat dit niet twee uur lang voor ons is weggelegd.

Devies is tandje terug en af en toe eens een rondje met de Valentino Rossi’s en Marc Márquezjes van Heusden – Zolder mee om in een volgende ronde weer in een of andere hairpin de slag te missen.
Aangezien onze longblaasjes al geruime tijd in de Extra Time zitten is het voor een volgende keer misschien geen overbodige luxe om een paar rondjes warming up te draaien.

Resumé: een hele ervaring en leuk om mee te maken maar trainen met verkeerslichten, gevaarlijke kruispunten, verkeerspaaltjes of onverwachte tegenliggers is zo erg nog niet.

Met dank aan onze ritsponsor Miriam Vleugels