1 2 3 105 106

Verslag Neue Brücken Tour – Vitafit

06. Neue Brücken Tour

Om op de dag van de Goldrace een leuk clubritje te rijden hoef je maar één ding te doen: het Heuvelland vermijden.
Dat deden we vandaag dan dus ook; er stond een vlak ritje bij onze Oosterburen op de agenda. Daar waar ook onze ritsponsor, Vitafit uit Simmerath vorig jaar haar deuren opende.

Hoe deze rit aan zijn naam komt? Heel simpel…. de B56, de nieuwe snelweg die de A2 verbindt met de Duitse A46 is nu sinds ongeveer een jaartje geopend. Tijdens de bouwperiode werden eerst alle bruggen gebouwd voordat het wegdek werd gelegd. Zo kwamen we tijdens de verkenning van deze rit enkele nieuwe bruggen tegen die midden in een weiland stonden.

7:15 uur vanmorgen. Een breed, zwart, nat wolkendek trekt weg in oostelijke richting en maakt plaats voor de zon. Dat beloofd wat.

8:15 uur draait onze rode Mercedes de markt op. Vandaag bestuurd door Thomas, oud lid van TCK, tegenwoordig zeer bedreven hardloper en hobbyfotograaf. De ideale man om achter het stuur plaats te nemen, begeleid door zijn camera met telelens die op de bijrijdersstoel plaats neemt.

8:30 uur verlaat een peloton van 21 man de Markt en zet koers richting de Duitse grens. De 93km lange route is, op de 2 toetjes in de laatste 5km, nagenoeg volledig vlak.

De eerste helft van het parcours doet een beetje denken aan een combinatie van Roubaix en Vlaanderen. Smalle wegen door weilanden en veel draaien en keren. Onder een dikke laag modder en koeienstront is het wegdek bijna overal perfect. De regenbui van vanochtend zorgt ervoor dat na het passeren van Schierwaldenrath de meeste fietsen al uit zien als crossers.

We zien meerdere malen onze bus passeren en Thomas uitstappen voor wederom een leuk plaatje. Op de 2e brug over de B56 ligt hij zelfs op het wegdek. We hadden ons voorgenomen dit seizoen per rit slechts 12 foto’s te plaatsen. Kwaliteit voor kwantiteit. Helaas was het aanbod aan goede foto’s vandaag zo groot dat het er 2×12 zijn geworden.

Na Waldfeucht passeren we weer de grens en maken een ommetje via het bungalowpark in Posterholt naar Maria Hoop, waar de koffie al voor ons klaar staat. Op het terras van Café Boszicht zijn plotsklaps bijna geen stoelen meer vrij en heeft de dame achter de bar haar handen vol om 22 man van koffie en cola te voorzien. In het zonnetje is het goed vol te houden, maar lang stilzitten is met blik op de Goldrace van vanmiddag geen optie. Voor vertrek wordt nog even alle rubber ontdaan van steentjes en modder om de kans op lekrijden te verkleinen.

De komende 30km is het tegen de wind in stampen in een compact peloton. Het enige verkeerslicht van deze route in Tüddern staat gelukkig op groen en dus rijden we non stop door naar Schinveld. Iets verderop passeren we voor het eerst het nieuwe fietspad onder de Buitenring door richting Brunssum. Heerlijk nieuw asfalt, maar wel een paar bochten waar enig stuurvermogen gewenst is.

Het hoogtepunt van de dag was toch wel de Toeristenweg; de oude parallelweg aan de nieuwe Buitenring door de Brunssumerheide, de afgelopen 2 seizoenen een onbegaanbare bouwput. Hoewel we uit verkenning deze week wisten dat er slagbomen geplaatst waren en op twee stukken het asfalt ontbrak besluiten we in de pauze toch hem gewoon aan te doen. De fietsen zijn immers toch al toe aan een poetsbeurtje.

De overharde stukken doen een beetje denken aan de Strade Bianci, maar zijn goed te doen. Het venijn zit hem absoluut in de staart. Normaalgesproken was je na het bos boven, nu hebben ze daar met 100.000 vrachtwagenladingen afgegraven grond nog een serieus heuveltje neergelegd dat met verzuurde benen best pijn doet.

Bij het sterrenrestaurant met de grote M gaat er na 80km voor het eerst een voetje aan de grond en moet er even worden hergroepeert.
Al gauw is iedereen boven en rijden we door naar Eygelshoven, waar het volgende unicum zich voordoet. De bushalte bij het Socio rijden we strak voorbij en het gas gaat er vol op in de aanloop naar het toetje van de dag; het Berenbos. De 47 hoogtemeters in combinatie met het slechte wegdek van deze steile slotklim doen pijn. Beneden aan even vol het gas erop is geen strak plan, daar is deze 800m lange klim toch iets te zwaar voor.

Als laatste bereikt ook foto-chauffeur Thomas de top en worden alle tasjes uitgedeeld alvorens we uit elkaar gaan.
Volgende week weer iets meer klimwerk op weg naar de mijn van Blegny. Tot dan!

Verslag Hallembaye – Interior32

05. Hallembaye

Na een prachtige zomerse zaterdag verschenen er gisteren op een enkele twijfelaar na alleen maar blote benen op de Markt.
Al had de zon de eerste 2 uurtjes wat moeite door te breken, toch bleek het een fantastische dag voor een stukje fietsen te worden.

Onze ritsponsor van vandaag is Interior32. Éenieder die met Pasen niet succesvol was op de woonboulevard kan graag contact op nemen met Dewi van Interior32 en door haar zijn interieur laten opfrissen.

31 fietsen en een oude Benz zetten koers naar het Heuvelland. Een beetje fris, maar wel lekker…..

Simpelveld, Eys, Wittem, Gulpen….. bekend terrein en geen dorpen waar we lange verhalen over hoeven te schrijven.

Boven in Reijmerstok gaat het ditmaal niet linksaf over de Planck, maar rechtdoor naar Banholt en Mheer.
We nemen een stukje parcours van de Volta Limburg Classics en zijn blij dat er bij ons niemand in de afdaling van de Heiweg in Mesch over de heg heen duikt.

We rijden België binnen en rijden zonder af te slaan door Moulingen. Niet de gebruikelijk route, maar vanwege werkzaamheden aan de brug op de N602 rijden we door het prachtige centrum van Visé, waar we de volgende brug over de Maas nemen.
De aanloop naar de Hallembaye is dus iets anders als normaal, maar zeker niet verkeerd. Niemand heeft nog zin om zich moe te maken dus begint een compact peloton aan 80 hoogtemeters van de 800 meter lange “Belsche Himmelsleiter”, Klinkt allemaal spannend, doet even pijn, loopt voor geen meter, maar dat was het dan ook.

De volgende hindernis is de Rue de Garage, die ons over de steengroeve van “Marnebel Carrieres SA Bassenge” met een paar haarspeldbochten weer op Nederlandse bodem brengt.
Na een stukje plankgas over de sluizen komen we weer in Maastricht en ligt het volgende hindernis op ons te wachten: Slavante.

Niet de meest gebruikelijke toegangsweg voor een horeca-gelegenheid, maar ook niet heel spannend. Als echter een clubje van 50 oldtimers de helling af moet en er tegelijkertijd 31 fietsers en een bus naar het terras willen wordt het wat minder makkelijk. De heerlijk frisse lentelucht veranderd snel in een wolk van loodvervangers. Ook de haarspeldbochten blijken spannend, zeker als er oude wagens met een draaicirkel van cruiseschip aan komen.

Toch bereikt iedereen het terras en worden we daar “vriendelijk” verzocht het afgelegen terras in te nemen. Normaalgesproken is ieder café blij als we zelf de bestelling opnemen en gezamenlijk willen afrekenen. Bij Slavante echter niet. Nadat er na een kwartier meerdere dienbladen met drank worden aangeleverd is eindelijk iedereen voorzien. Het smaakt goed en het uitzicht is prachtig. Dat is ook meteen te zien aan de eindafrekening aan de kassa.

Er moeten echter nog wat kilometer worden afgelegd en dus worden de fietsen “opgeraapt” en weer in beweging gezet.
Via de Bemelerberg en de eerste “no waiting zone” wordt en geknald tot aan de rotonde in Sibbe. Er wordt niet gereageerd op een vroege demarrage en dus rijdt er een duo weg en wordt niet meer gezien. Beetje hetzelfde als Peter de Grote en zijn Zwitserse knecht vandaag deden op weg naar Roubaix.
We dalen de nieuw geasfalteerde, nog steeds levengevaarlijke Sibbergrubbe af en komen weer op Geulniveau.
Als toetje nemen we nog de Vijfbundersweg, a.k.a. de Ruilverkaveling, bij TCK ook wel de Wielandbaan genoemd. Een lichte tegenwind zorgt ook hier voor weinig vuurwerk en alles behalve snelle tijden. Een ontsnapping van hetzelfde duo halverwege blijft wederom onbeantwoord.

Sprinten naar de Beitel, tasjes pakken en naar huis voor de buis.

Volgende week een vlak ritje op Duits grondgebied. Tot dan!