Verslag Blegny Tour – D&D Verhuur

07. Blegny

Net als de World-Tour mannen reden ook wij gisteren een klassieker uit het TCK rittenbestand: Blegny.

Nog nooit hebben we zoveel vocht verloren op 22 april als gisteren. Al bij de start was het bijna 20 graden, optimaal voor een stukje fietsen. Alleen voor de hooikoorts-patiënten onder ons was het ietwat minder aangenaam.

Klokslag 8:30 springen 25 man op hun fietsen en beginnen aan het 92km lange rondje naar “de koel va Blegny”.

Na het bekende uurtje warmdraaien door Simpelveld, Eys, en Wittem begint de koers in Gulpen op de Koning van Spanje pas echt.
Kort daarna rijden wie via de Cote de Hagelstein het Franstalige deel van België binnen, tevens het hoogste punt van deze route.

In de volgende 10km gaat het op en af over beklimmingen zonder naam, die samen echter wel de nodige dorst maken. Tijd voor pauze!
En dat idee hadden niet alleen wij. Enkele seconden voor ons neemt er nog een fietsclubje met 15 man plaats op hetzelfde terras en dus raakt de jongedame die 40 dorstige fietsers van drank moet voorzien al gauw ietwat gestressed.

Uiteraard doen we dat traditiegetrouw bij de Mijn van Blegny.
Dit Unesco werelderfgoed gaat 530m diep de grond in en is gedeeltelijk nog open voor het publiek. Zo zien we tijdens onze koffiepauze een groep toeristen gekleed in overalls met gele bouwhelmen zich klaarmaken voor de afdaling.

Na de pauze dalen ook wij af, namelijk de Cote de Trembleur. Al gauw zijn we terug in de Voerstreek en worden we vlak voor ´s-Gravenvoeren ook deze week wederom met een “wegomlegging”, oftewel een “deviation” geconfronteerd.
Na enkele minuten de oranje bordjes te hebben gevolgd wijst het laatste bordje ons naar links, linea recta de volgende bouwput in. Onze ritsponsor van vandaag, D&D Verhuur, zou hier goede zaken kunnen doen. Hun dranghekken en borden waren hier absoluut geen overbodige luxe.

Een poging om eromheen te rijden strandt in een doodlopende weg en dus besluiten we onze route via bekend terrein te vervolgen. De korste weg terug op het parcours brengt ons over de Schophemerheide weer op Nederlandse bodem. Echter niet zonder een extra hindernis. De 750m lange klim met bijna 10% hellingspercentage wordt vakkundig “weggeharkt” en op de aansluitende “strade bianci” worden er door een strak tempo grote stofwolken geproduceerd.

De Planck rijden we ditmaal helemaal tot het eind waar we afdalen tot in het centrum van Gulpen. Van de ene Limburgse brouwerij rijden we naar de andere in Wijlre en beginnen we aan de slotklim naar Elkenrade. Bij het spandoek van de lokale Tom Dumoulin fanclub gaan voor de laatste keer de voetjes aan de grond.
De teller staat inmiddels al op 1.000+ hoogtemeters, hoogste tijd om af te sprinten, een douche te nemen en in horizontale positie te genieten van het echte werk in L-B-L.

Volgende week weer een relatief vlakke rit naar het noorden. Tot dan!

Reacties zijn gesloten.