Verslag Hallembaye – DWL Assurantiegroep

03. Hallembaye

Als je hem ziet opdoemen denk je “ooh my God”, als je er aan begint denk je “het valt eigenlijk wel mee”, als je driekwart bent ben je weer terug bij de eerste gedachte.

De Hallembaye is een klassieke kuitenbijter die de renner verrast met de zware laatste loodjes die, gezien vanaf de voet, verraderlijk aan het zicht worden onttrokken.

22 Jaar geleden liet hier ene Bjarne Riis met zijn ongekend groot verzet zijn medevluchters Tafi, Gianetti en Planckaert verbouwereerd achter om na een solo in barre omstandigheden de Amstel van ‘97 te winnen.

In het TCK peloton is aan de voet van de klim ook een splijtende demarrage waar te nemen; Cyberman schiet, als gestoken door een wesp, weg van de groep. Ook hier blijft een verbouwereerd peloton achter; echter niet ons Suske & Wiske duo Jinn & Tim; zij komen even de beentjes losrijden na de zaterdag inspanningen bij onze vrienden van de Maaslandster en dichten het gat met speels gemak.

Onze Cancellara van Spekhei komt eveneens de beentjes losrijden; hij heeft op zaterdag en passant de Tourversie van de Ronde van Vlaanderen gereden. En dan hoor je later in de rit zo terloops leden vertellen dat ze pas de tweede zondag op de fiets zitten en in 2019 al 57 km hebben gereden.

Nadat we de route van de Tourversie van de Volta Limburg Classic enkele keren gekruist hebben vervolgen we via de Rue de Garage en langs het sluizencomplex van Ternaaien onze weg naar een nieuwe TCK pauzeplaats. Hier raken we helaas onze koprijder El Greco kwijt aangezien hij een afslag mist en via Kanne aan een lange solo begint.

De rest van de groep daalt neer op het zonovergoten terras van Chalet d’n Observant. In een uniek natuurgebied met een prachtig uitzicht op de Enci-groeve worden we “Bie dur Lei” van alle gemak voorzien.

Na de break gaat het via Maastricht op naar de door velen geliefde Bemelerberg. Vanwege de drukte in Valkenburg vervolgen wij onze weg via de Sibbergrubbe; dit is opletten geblazen; blijft een “tricky” afdaling.

Even later op de 4.400 mtr lange Vijfbundersweg c.q. Vrakelbergerweg maar in de volksmond Ruilverkaveling en in TCK termen de Ron Wielandbaan wordt pijnlijk duidelijk dat de rit toch zijn tol heeft geëist. De benen beginnen al zeer te doen als we nog niet eens op de helft zijn; als dan uiteindelijk aan de linkerkant de bomen beginnen is het beste er echt vanaf en wordt het in “arriere de la course” harken en “sjravele” tot aan de houtzagerij.

Tot volgende week als we ons jaarlijks uitstapje hebben naar de Mijn van Blegny.

Reacties zijn gesloten.