Verslag Jalhay

07. Jalhay
Eindelijk gisteren weer eens een beetje warm weer, in tegenstelling tot vandaag.
Ideaal voor een lekker ritje naar de Ardennen, het hoog(s)te punt van het seizoen.
Als we Kerkrade verlaten tikken de hoogtemeters al snel weg. Eenmaal de grens gepasseerd gaat het alleen nog maar op en af, zonder echt lang te hoeven klimmen.
Langs de provinciale weg van Eupen naar Limbourg stroomt een ogenschijnlijk klein onschuldig beekje.
Aan het afval dat metershoog in de bomen hangt zien we dat het hier enkele weken geleden ook vreselijk te keer is gegaan. Een boerderij langs de weg wordt gesloopt en een autowrak in een weiland is nauwelijks meer herkenbaar. Nauwelijks te bevatten dat het hier compleet onder water gestaan heeft.
We buigen af en beginnen aan de klim naar Jalhay. De brede weg nodigt niet uit om “lekker” te klimmen, al kun je zo wel lekker uit de buurt van het langsrazend verkeer blijven. Na 3,5km volgt een stuk vlak waar je even op adem kunt komen. Of….. als de benen nog goed zijn…. een gaatje kunt dichtrijden. In het dorp Jalhay zijn we al op 400 meter hoogte. Na een kleine afdaling begint het 2e deel van de klim met als eindbestemming Baraque Michel. Steil is het niet, maar 6km geestdodend asfalt en beton is niet voor iedereen een pretje. Gelukkig geen tegenwind, want dat is het echt feest. Na de laatste bocht komt het knipperende waarschuwingsbord in zicht, maar dan is het nog 2,5km rechtdoor. Afzien….
Als iedereen boven is aangekomen dalen we een stukje af en maken dan, tot grote vreugde van de zware mannen, pauze. Bovenaan de zijweg naar de “oude Baraque” worden bidons bijgevuld en wat sterke verhalen uitgewisseld.
Vorig jaar hebben we nog gepoogd deze weg te bereiden, maar dat was niet bepaald een succes.
De 3 lekke banden van toen zeggen genoeg over de kwaliteit van het asfalt, voor zo ver dat überhaupt nog aanwezig was.
Als iedereen op adem is gekomen gaat het gat erop en dalen we af naar Eupen.
Door eenrichtingswegen en wegwerkzaamheden raken we de bus kwijt en zien Victor pas weer in Vaals terug.
De kilometers beginnen nu aardig te tellen en ook de hoogtemeter geeft al 4 cijferige waardes aan.
Voor de echte klimmers is het Drielandenpunt een waar genoegen, de anderen beleven er minder plezier aan.
Bovenop de top krioelt het letterlijk van de toeristen, die denken alleen op de wereld te zijn en alles doen voor een mooie foto met een betonnen paaltje.
Wij fietsers komen er nog redelijk door; de bus had bijna een lege accu van al het toeteren.
De Nijswillerberg is het laatste heuveltje van de dag, gevolgd door een korte sprint op Avantis.
105km met 1400 hoogtemeters; geen schande dus om de namiddag in horizontale positie door te brengen.
Met dank aan ritsponsor Food Analytical Technologies, een laboratorium in Maastricht dat o.a. toeziet op de kwaliteit van onze (sport)voeding.
Volgende week een vlak rondje langs de rivieren.
Tot dan!

Reacties zijn gesloten.