Verslag Tour de Kattenroth

19. Tour de Kattenroth

Wederom werden we gisteren verwend met prachtig fietsweer, aan het eind van de rit misschien zelfs iets té mooi. De route dankt haar naam aan een bergrug in de Voerstreek, die daar de natuurlijke grens tussen Nederland en België vormt. Na de vlakke rit van vorige week waren er gisteren weer aardig wat hoogtemeters weg te werken.

Nadat we Parkstad via Avantis hebben verlaten nemen we in Gulpen een B-weggetje om vervolgens boven op het plateau bij Ingber uit te komen. Een prachtige weg om te rijden, zeker als er geen tegenverkeer te bekennen is. De bus kan dus probleemloos volgen. Even later worden de stuurmanskunsten van chauffeur Fred wederom op de proef gesteld als we in Ijzeren een fietspad van amper een meter breed nemen en de bus het moet doen met het gravelpad ernaast. Ook dit gaat zonder verdere problemen en al gauw dalen we de Bemelerberg af richting Maastricht.

De eerste serieuze klim van de dag begint in Berg, waar we bij de jeugdinrichting het Savelsbos in rijden. Hier is al lange tijd niet meer gesnoeid en is de weg zo smal dat de bus uitgebreid wordt “gemasseerd”.

Als we in Withuis de grens passeren is het alsmaar rechtdoor en loopt de weg geleidelijk omhoog tot in Mortroux. Hier slaan we linksaf richting Val Dieu, om vervolgens scherp links het veld in te draaien en te beginnen aan de inmiddels beruchte TCK-klim naar Les Waides. Ruim 3km klimmen met in het midden een korte afdaling, gevolgd door enkele hectometers met percentages tot aan 15%.Het begint met een fraaie weg door de velden die steeds steiler wordt. Zodra je te top kunt zien lijkt het alsof je tegen een muur aan rijd en is het harken geblazen.

Nadat we bovenaan weer op adem zijn dalen we af naar ’s-Gravenvoeren, waar we op de binnenplaats van hotel Blanckthys inmiddels kind aan huis zijn. Er worden de nodige colaatjes genuttigd en de bidons weer gevuld, klaar voor het laatste uurtje tot thuis.

Kort na vertrek begint meteen de 3e klim van de dag, tot boven op de Kattenroth. Met “koude” benen valt dat in het begin nogal tegen. Als we eenmaal het steile stukje achter ons gelaten hebben zien we het resultaat van de wegwerkzaamheden van vorig jaar: het gravelpad is volledig vervangen door beton. Het loopt heerlijk, maar de heroïek is er toch wel een beetje vanaf.

Even verderop is de weg van Noorbeek naar Banholt door werkzaamheden gesloten en dus tikken we op de Wolfsberg nog een paar extra hoogtemeters af.We dalen ditmaal niet rechtstreeks via Reijmerstok af naar Gulpen, maar maken nog een mooi omweggetje via Euverem. Bij Mosaqua in Gulpen is het zo druk bij het zwembad dat verkeersregelaars ons de weg vrij moeten houden.

De Van Plettenbergweg brengt ons naar Eys, om vervolgens middels een kort criterium door Simpelveld langs de Rodeput weer op de Beitel terecht te komen. Mooie ritje, mooie smalle wegen en weinig verkeer. Op die ene lekke band na alles prima verlopen!

Met dank aan ons stamcafé De Wieëtsjaf in Kerkrade!

Tot volgende week voor een heuvelachtig ritje midden Limburg.

Reacties zijn gesloten.