Verslag Hölle im Hürtgenwald – D&D Verhuur

22. Hölle im Hürtgenwald

Eigenlijk is de naam van de rit van gisteren al voldoende. Een echte hel!

Interim-chauffeur Nöel rijdt om 7:50 uur de markt op en er is geen mens te bekennen. Zelfs geen verwaalde café-bezoeker, frühshopper of hondebezitter.

Het is alles behalve droog, maar gelukkig wel al 15 graden.
Volgens het reglement wordt een rit met minder dan 5 deelnemers afgelast en rijdt er geen bus mee. Na afwegen van alle opties en het raadplegen van diverse weer-apps verschijnen om 8:31 uur nummero 5 op de Markt aan en beslissen we toch te gaan rijden. De app van Weerplaza zegt dat het in de Eifel na 9 uur vrijwel de hele ochtend droog is.

Via Alsdorf en het vliegveld van Merzbruck komen we al spoedig aan de rand van de Eifel en liggen er een paar stevige klimmetjes op de route. Na 2 uur koers en 56km op de teller is het nog geen minuut droog geweest.
Het bijgevoegde fotomateriaal behoeft verder geen toelichting….

Met 66km afgelegd draaien we met onze tweewielers de parkeerplaats van de “Biker Ranch” op en nemen daar aanvankelijk buiten overdekt een plaatsje in. Je hoeft geen kei in liplezen te zijn om de reacties van de aanwezige ontbijtgasten te kunnen lezen. “Die sind bekloppt” Na 2 minuten houden we het voor gezien en besluiten we toch maar binnen plaats te nemen. Er worden naast cola, thee en koffie ook de nodige broodjes besteld voor de lange tocht naar huis.

Zeiknat weer naar buiten, van 20 naar gevoelde 2 graden….  Als dan ook nog 1 van de 5 fietsen een lekke band blijkt te hebben is de motivatie helemaal ver te zoeken.

Toch zitten we weer op de fiets en na enkele minuten slaat het noodlot toe. In een scherpe bocht in een afdaling ligt zoveel rommel op de weg dat er geen grip meer is en gaat de eerste man onderuit. De tweede en derde kunnen helaas niet meer veel doen en zo ligt er 60% van het peloton op de grond.
Dat is dan ook helaas meteen het mentale eindpunt van de rit, hemelsbreed 50km van huis.
Schade: een gebroken sleutelbeen, een paar diepe snijwonden en heel veel blauwe plekken.
Na het spoelen en verbinden van de wonden rijdt de bus met de 2 ergste slachtoffers naar Heerlen en vervolgen de overige 3 hun barre tocht naar huis.

Beterschap heren!

Met dank aan ritsponsor D&D Verhuur, de specialist in wegafzettingen voor wielerkoersen!

Verslag Wormdal / Stevensweert – Systeembouw van Bun BV

21. Vlakke Wormdal Tocht – Rondje Stevensweert

De Masters trekken vanuit “Egelser” vroeg in de ochtend naar het noorden voor de vlakste rit van het seizoen. Slechts 290 hoogtemeters op 90 km.
De gehele heenweg wordt de meanderende Worm op Duits grondgebied gevolgd en de terugweg grotendeels op “Dutch Soil”.

  We komen plaatsnamen tegen die je nooit eerder hebt gehoord, amper 10km van huis. Wildnis….. Hofstadt….. Herbach…. Frelenberg. In de groep hoor je dan ook regelmatig termen als “Waar zijn we hier in Godsnaam?” en “Als jullie me hier achter laten dan kom ik voor donker niet meer thuis”.  In Duitsland is het goed merkbaar dat er anno 2019 geen Jan Ullirich in de Tour rijdt; de staat van de fietspaden is voorzover ze al ooit ok waren totaal waardeloos; hobbels, lantaarnpalen, stukjes onverhard, elektrakasten etc.  Vlak voor Oberbruch is het fietspad zelfs volledig versperd door een molshoop van een reuzemol; dus maar de weg op.  Na 45 km koers rijden we in Rothenbach weer de grens over en komt De Hoeskamer in zicht. Tijd voor de best verzorgde kop koffie van limburg.

 Na de pauze blijkt dat er toch wat meer wind staat dan gedacht; vanaf nu vol op de kanus.
Als een waar Masters collectief wordt er vlot gedraaid en komen we nog voor het middaguur weer terug bij start.

Ook bij de sportieve groep waren er gisteren weinig hoogtemeters te tellen tijdens het Rondje Stevensweert, al kregen we de nodige andere uitdagingen voor onze kiezen.

In Nuth vonden we een nieuw stukje, totaal zinloos fietspad wat ons na 200 meter weer terug op de route en dus bij de bus bracht.

Het maken van foto´s voor dit verslag bleek ook geen makkelijke opgave; de enorme hoeveelheid bochten in de route maken 2 handjes op het stuur niet tot een overbodige luxe.  Eenmaal in Elsloo over de brug gaat het in noordelijke richting. Walter weet inmiddels al waar hij met de bus niet meer kan volgen en neemt hier de snelweg. De nieuwe antenne op de bus wordt voor goed bevonden als we merken dat we ook bij kilometers onderlinge afstand goed kunnen blijven communiceren.  Hoogste punt van de rit is de brug in Echt met de spiraalvormige afdaling.

Na een letterlijk rondje op de kerk maken we pauze in Echt, waar Eetcafé ’t Genot haar naam eer aan doet. Men opent speciaal voor ons een half uurtje het terras en de eigenaar wordt helemaal enthousiast als hij hoort van ons penningsysteem. Ook wij krijgen een prachtige kop koffie en laden ons op voor de laatste 35km van de rit.

Op weg naar Kerkrade wijken we wel iets af van de route om in Schinveld niet weer te hoeven omrijden. In Gangelt beginnen we aan een heuse ploegentijdrit langs de Awacs thuisbasis met als afsluiting de bekende krachtmeting voor de sprinters bij de golfbaan.

Dit verslag wordt gesponsord door Systeembouw van Bun BV, van Bun is specifiek gericht op de afbouw van plafonds, wanden en vloeren in Limburg. van Bun bedankt!