Verslag Rue de Sarolay

11. Rue de Sarolay

Vandaag rijden we over bekend terrein een nieuwe route, Rue de Sarolay genaamd. De naam verwijst naar een gelijkmatige klim met een fors stijgingspercentage, gelegen aan de oever van de Maas achter Visé. Met 17 personen vertrekken we aan de start en wordt er besloten in twee groepen te rijden.

Met een heerlijke najaarszon en matig briesje is het prettig fietsen richting het Heuvelland. Via een van de gebruikelijke aanlooproutes komen we in Gulpen waarna we via Ingber naar het plateau rijden. Vanuit hier rijden we richting Maastricht om zo enige tijd in het dal te blijven. Achter Visé rijden we niet via Richelle omhoog, maar volgen we de weg richting Sarolay. Voordat we het gehucht inrijden moeten we over de kronkelende weg nog wat hoogtemeters overwinnen. Op de top ben je – zoals altijd – in feite boven ware het niet dat de weg nog enkele kilometers omhoog blijft lopen. Via een lange strook ‘op en af’ komen we in Blegny aan. Dit geldt ook voor onze chauffeur Karsten, die onze tourtoeter in België veelvuldig heeft laten klinken. Net als vorige week wordt de chauffeur vergezeld door René die ons opnieuw op mooie foto’s trakteert.

Op onze pauzeplek genieten we volop van de zon, cola en gevulde koeken. Nadat de laatste armstukken zijn opgeborgen verschijnt de tweede groep op de pauzeplek. De eerste groep vervolgt zijn weg door het land van Herve richting Aubel. Vanuit hier volgt één lange strook richting Gemmenich waarna de klim richting het Drielandenpunten volgt. Bovenop de top en tijdens de afdaling naar Vaals blijkt dat we niet de enigen zijn die van het mooie weer genieten; meerdere ‘bronnen’ spreken over een waanzinnige drukte. Na het laatste pukkeltje van de dag in Duitsland bereiken we weer de Nederlandse grens en zijn we het erover eens dat deze route een blijvertje is.

Met dank aan ritsponsor Food Ingredients & Specialties!

Tot volgende week!

Verslag Meinweg

10. Meinweg

Onder het genot van een heerlijk zonnetje verwelkomen we vandaag een nieuwe chauffeur én een bijrijder. René heeft een succesvolle operatie ondergaan en moet de fiets voorlopig in de schuur laten staan. Gelukkig kunnen we vandaag ook van zijn talent als fotograaf profiteren, zie foto’s verderop. We wensen René een voorspoedig herstel en zien hem in 2021 weer graag op de fiets!

Met een matig briesje in de rug is het heerlijk fietsen tijdens de rit ‘De Meinweg’, een klassieker in het routeboekje van TCK. Via het Wormdal rijden we Duitsland in en vervolgen we onze weg naar Midden-Limburg. Al snel bereiken we weer de Nederlandse grens en rijden we met een constant tempo richting ‘de voet’ van De Meinweg. Dit Nationalpark De Meinweg werd in het voorjaar nog getroffen door een natuurbrand, maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat we vandaag weinig oog hadden voor het herstelde natuurschoon. Voordat we het eerste veerooster bereiken zit het tempo er al goed in en dat zal de komende vijf kilometer op de glooiende weg niet afnemen. Zoals gebruikelijk keren we na het laatste hupje weer om. Onderaan het park wachten de blikjes cola en wafels om even bij te tanken.

Via een nieuw en mooi tussenstukje bereiken we weer bekend terrein in Montfort. Het windje trekt enigszins aan en blaast inmiddels in ons gezicht. Opnieuw steken we de grens over op de alom bekende Selfkant. Na het bereiken van Nederland wijken we af van onze vaste route langs de golfbaan. Dit keer slalommen we langs de buitenring en klimmen we via de Brunssummerheide naar het einde van de route. Het lijkt erop dat we in gesloten formatie naar boven rijden, maar richting het einde worden toch nog wat plaagstootjes uitgedeeld. Iets na het middaguur wordt de groep in Eygelshoven ontbonden en keert iedereen tevreden huiswaarts.

Met dank aan ritsponsor Cafe Trattoria ‘T Graefke ….. nu is het tijd voor een lekker hapje met een goed glas wijn!

Volgende week wederom iets meer klimwerk. Tot dan.