Verslag Wormdal / Stevensweert – Systeembouw van Bun BV

21. Vlakke Wormdal Tocht – Rondje Stevensweert

De Masters trekken vanuit “Egelser” vroeg in de ochtend naar het noorden voor de vlakste rit van het seizoen. Slechts 290 hoogtemeters op 90 km.
De gehele heenweg wordt de meanderende Worm op Duits grondgebied gevolgd en de terugweg grotendeels op “Dutch Soil”.

  We komen plaatsnamen tegen die je nooit eerder hebt gehoord, amper 10km van huis. Wildnis….. Hofstadt….. Herbach…. Frelenberg. In de groep hoor je dan ook regelmatig termen als “Waar zijn we hier in Godsnaam?” en “Als jullie me hier achter laten dan kom ik voor donker niet meer thuis”.  In Duitsland is het goed merkbaar dat er anno 2019 geen Jan Ullirich in de Tour rijdt; de staat van de fietspaden is voorzover ze al ooit ok waren totaal waardeloos; hobbels, lantaarnpalen, stukjes onverhard, elektrakasten etc.  Vlak voor Oberbruch is het fietspad zelfs volledig versperd door een molshoop van een reuzemol; dus maar de weg op.  Na 45 km koers rijden we in Rothenbach weer de grens over en komt De Hoeskamer in zicht. Tijd voor de best verzorgde kop koffie van limburg.

 Na de pauze blijkt dat er toch wat meer wind staat dan gedacht; vanaf nu vol op de kanus.
Als een waar Masters collectief wordt er vlot gedraaid en komen we nog voor het middaguur weer terug bij start.

Ook bij de sportieve groep waren er gisteren weinig hoogtemeters te tellen tijdens het Rondje Stevensweert, al kregen we de nodige andere uitdagingen voor onze kiezen.

In Nuth vonden we een nieuw stukje, totaal zinloos fietspad wat ons na 200 meter weer terug op de route en dus bij de bus bracht.

Het maken van foto´s voor dit verslag bleek ook geen makkelijke opgave; de enorme hoeveelheid bochten in de route maken 2 handjes op het stuur niet tot een overbodige luxe.  Eenmaal in Elsloo over de brug gaat het in noordelijke richting. Walter weet inmiddels al waar hij met de bus niet meer kan volgen en neemt hier de snelweg. De nieuwe antenne op de bus wordt voor goed bevonden als we merken dat we ook bij kilometers onderlinge afstand goed kunnen blijven communiceren.  Hoogste punt van de rit is de brug in Echt met de spiraalvormige afdaling.

Na een letterlijk rondje op de kerk maken we pauze in Echt, waar Eetcafé ’t Genot haar naam eer aan doet. Men opent speciaal voor ons een half uurtje het terras en de eigenaar wordt helemaal enthousiast als hij hoort van ons penningsysteem. Ook wij krijgen een prachtige kop koffie en laden ons op voor de laatste 35km van de rit.

Op weg naar Kerkrade wijken we wel iets af van de route om in Schinveld niet weer te hoeven omrijden. In Gangelt beginnen we aan een heuse ploegentijdrit langs de Awacs thuisbasis met als afsluiting de bekende krachtmeting voor de sprinters bij de golfbaan.

Dit verslag wordt gesponsord door Systeembouw van Bun BV, van Bun is specifiek gericht op de afbouw van plafonds, wanden en vloeren in Limburg. van Bun bedankt!

Verslag Ronde Grand Sart / Drielandentocht – Fysiotherapie Patrick Zaat

20. Ronde Grand Sart / Drielandentocht

vorige week nog aparte verslagen, vanaf deze week één gecombineerd fotoverslag van alle mooie momenten van beide groepen op zondagmorgen. We beginnen vandaag met de 13 mannen van de sportieve groep die gisteren een geheel nieuwe rit af te werken hadden: Ronde Grand Sart.  Een combinatie van een aantal bekende beklimmingen in de buurt gecombineerd met vele kilometers onbekend wegdek.  We waren nog niet vertrokken of de materiaalmannen moesten al aan het werk. Een bandje wisselen om 8:29 uur met veel toeschouwers blijkt geen makkelijke klus op de zondagochtend.

Vele handen maken licht werk…. 8:35 uur zijn we vertrokken.
Kort voor de eerste klim voegt zich nummer 12 bij de groep die ook wat opstartproblemen had vanochtend. Na beklimmen van de Daelsweg sluit Roy na z’n 2e lekke band weer aan bij de groep. We beklimmen de Fromberg en de Sibbergrubbe en slaan in Margraten vlak voor het Bruisterbos rechtsaf en beginnen daar aan een heel nieuw stukje Zuid-Limburg rondom het Rucydo Bos in Eckelrade. De bus moet na een ongeplande tankstop in Margraten even in de achtervolging maar kan dankzij de GPS weer snel aansluiten.We zijn blij dat chauffeur en fotograaf Thomas kon inspringen; bij materiaalpech is de bus toch echt onmisbaar.
Al snel zijn we in Visé en slingeren we door het centrum op zoek naar de Cote de Mortroux. Als de borden al Val Dieu aangeven denken we al aan koffie en cola, maar dat loopt net even iets anders. Wegkapitein Sjors stuurt ons wederom door een heel onbekend maar prachtig stukje Voerstreek. Het gaat op en af over wegen waar geen verkeer te bekennen is en waar de tijd lijkt stil te staan. Bij het klooster tappen we zelf de koffie en sluit ook nummer 13 aan bij de groep: Dennis had vanmorgen ruzie met de wekker en de GPS maar was sterk genoeg om solo in de achtervolging te gaan.

Amper 500 meter na de koffiepauze beginnen we aan de 3 kilometer lange klim van Sint-Jean-Sart, naamgever van deze rit. Deze blijkt recentelijk een nieuwe laag asfalt te hebben gekregen en mag dus worden bestempeld als “lopertje”. Ook Ulvend en Hombourg is het alles behalve vlak. De groep is echter aan elkaar gewaagd en de meeste hellingen worden in gesloten peloton afgewerkt. In Gemmenich komen we weer op Nederlandse bodem en na lange tijd wordt er nog eens ouderwets gesprint in Avantis. Op naar de douche en een mooie zondagmiddag voor de TV met de Tour, Formule 1 en Wimbledonfinale.

De recreatieve groep reed gisteren de Drielandentocht. Maurice schreef daarover het volgende:
Het groepje TCK Masters groeit gestaag. Begin seizoen gestart met 4 rijders en tegenwoordig een constant aantal van 10–11 rijders. Ondanks dat het vakantietijd is, hebben we vandaag weer nieuwe gezichten mogen begroeten.
Drielandentocht. Een groot voordeel van het wonen in Zuid Limburg. Drie landen in één tocht is gewoon mogelijk. Je zult er maar wonen in Zuid Limburg en wielrennen als een uit de hand gelopen hobby hebben. Vanuit de sponsorlocatie vertrekken we naar het hoogste stukje Nederland. De route erheen is gekozen via Duits grondgebied. De Vaalserberg blijft in Nederland een pukkel van verbeelding. Jos en ik hebben iets gemeen. Als startende jonge wielrenner ging de eerste rit natuurlijk naar de Vaalserberg en daarna denken dat de Alpe d’Huez een makkie moest zijn. Werkelijkheid is anders. Via Belgisch grondgebied de snelle en overzichtelijke afdaling naar Gemmenich. Bij Terziet weer retour Nederland. Vier keer over een grens gereden. Pauze in nieuwe stamkroeg onderaan de Cauberg. Daarna richting vliegveld voor lekker lopende klim; de andere Kruisberg. Afsluiting van de rit; Rondje Sjinkie. En dat is mijn speeltuin.

Dit verslag wordt gesponsord door TCK lid Patrick Zaat, eigenaar van de gelijknamige praktijk Fysiotherapie Patrick Zaat. Bedankt kerel!