Verslag Hallembaye

  1. Hallembaye

Gisteren stond er een jaarlijks terugkerende tocht die meestal aan het begin van het seizoen in slecht weer wordt verreden op onze agenda. Dit jaar is alles anders, maar de weersomstandigheden waren niet veel beter.

Ook deze week verschijnen er op het laatste moment nog een paar die-hards die niet in bed blijven liggen voor een paar druppels regen. Gelukkig maar, anders was chauffeur Eugène De Ruiter voor niets vroeg uit bed gekropen. Klokslag 8:30 uur vertrekken 9 man in één groep gevolgd door wederom bus met fotograaf richting de hoofdstad van onze provincie.

Het is alles behalve droog, maar dat levert ook wel weer spectaculaire plaatjes op.  In Withuis passeren we de grens en maakt de bus noodgedwongen even een kort ommetje, om enkele minuten later weer bij de groep aan te sluiten. Geen lekke banden gelukkig.. dat zou tot het eind van de rit ook zo blijven.

Nadat we Moelingen gepasseerd zijn komen de bruggen over het Albertkanaal in zicht en begint het nerveus te worden in de groep. De krachtmeting begint….. de groep breekt in 3 delen en het is nu ieder voor zich. De wind vol op kop. Aan het eind van de weg rechtsaf en daar ligt ie dan: “De Hallembaye”. Gewoon 800 meter rechtdoor tegen een muur op stoempen. Heerlijk!

De 2 jongsten van de groep strijden hier voor de eer.. Tim Wetzels trapt maar liefst 442 watt gemiddeld en is in amper 2 minuten boven en krijgt de bloemen.

Na de hergroepering komt gauw het volgende hobbeltje in zicht: Rue de Garage. Minder steil, maar wel met een mooie fotobocht onderin. In de afdaling is het belangrijk bij de groep te blijven, want eenmaal over de brug gaat het linksaf richting de Enci en gaan traditiegetrouw alle remmen los.De foto’s spreken voor zich en behoeven weinig toelichting.

Het begint weer te regenen, dus zodra we Maastricht binnen rijden besluiten we spontaan pauze te maken op de parkeerplaats onder Kennedybrug. Net als vorige week staan we ook hier niet lang stil en vervolgen we de route richting Valkenburg.

Ooit heeft het lage bruggetje in de aanloop naar de Bemelerberg ons een zwaailicht gekost, maar daar kwam gelukkig geen 2e zwaailicht bij. De nieuwe bus is net iets lager. De Bemelerberg is er eentje die velen van ons graag rijden. Goed wegdek, niet te stijl, fijne bochten en een mooie omgeving. Toch doet deze bij windkracht 5 best pijn, zeker het laatste stuk op het plateau. Wederom breekt de groep in meerdere stukken en is het iedereen voor zich!

In Valkenburg zijn gelukkig de meeste toeristen verdwenen en zijn we snel op weg naar Wijlre. De Ruilverkaving, ook wel bekend als de “Wielandbaan” zal de laatste krachtmeting worden van deze rit. De bus wordt bekogeld met eikeltje en op de foto’s zien we dat de weg letterlijk bezaaid ligt met dit eekhoornvoer.

De sprint naar de Peppermill laten we vandaag even voor wat het is; alles behalve veilig met een steeds sterker wordende zijwind. Het is amper 11:30 uur als we deze rit afsluiten en huiswaarts keren.

Met dank aan ritsponsor Food Analytical Technologies!

Hopende op betere omstandigheden verheugen we ons alweer op de volgende rit. Tot dan!

Verslag Vlakke Wormdal Tocht

  1. Vlakke Wormdal Tocht

Na 11 weken prachtig (nazomer)weer was het gisteren even iets minder tropisch warm in Kerkrade en omstreken. Er stond dus bewust een kort, vlak ritje door het Wormdal op het programma.

Om 8:20 uur arriveert de bus met chauffeur Marcel Snijders op de Markt. Het is vrijwel stil. Slechts één enkele TCK-er zit op het terras van De Wieetsjaf te genieten van het nagenoeg droog herfstweer. In de laatste seconden voordat de kerkklok half 9 slaat komen er warempel nog 8 afgeharde leden naar de Markt en starten we toch nog met een leuk groepje.

Na een hele voorzichtige afdaling van de Haanraderberg bereiken we de Worm en de naastgelegen spoorweg: het uitzicht voor de komende 30 kilometer. Het is zeer rustig op de weg dus de bus volgt de groep van dichtbij en er is genoeg ruimte om weer wat fraaie plaatjes te schieten. Gelukkig kent de route amper verkeerslichten en kan zonder veel onderbrekingen worden doorgereden. Bij amper 10 graden best prettig.

Vlak bij de Meinweg rijden we weer Nederland binnen en zetten we de bus aan de kant van de weg voor een colaatje. Het is echter zo rustig op het terras van De Hoeskamer dat we toestemming krijgen om hier plaats te nemen. Met 10 man nemen we 4 tafels in en zijn erg blij met een warme kop koffie of thee. Een lange pauze wordt het echter niet, want de gevoelstemperatuur zakt al gauw richting het vriespunt.

De eerst helft van de terugweg is bekend terrein en wordt alleen even verstoord door de eerste en enige lekke band van de dag. In Gangelt gaan we voor de afwisseling eens niet langs de Awacs basis naar huis, maar rijden we een ommetje door een prachtig stukje natuur tussen Geilenkirchen en Waubach.

Op de Europaweg, ook wel bekend als “het gat van Waubach” gaan alle remmen los en komt er zowaar weer de KOM in handen van de krachtpatser van TCK.

Nog voor 12 uur arriveren we op de markt in Eygelshoven. Nu snel richting de douche zodat we op tijd op de bank voor de F1 en het WK in Monza zitten.

Met dank aan Vakgarage Dorscheidt, onze partner voor het onderhoudt aan onze kantine op wielen.

Tot volgende week