Verslag Meinweg – AHC.nl

09. Meinweg

Na de barre omstandigheden van afgelopen week vandaag een hoogzomers ritje naar Nationaal Park de Meinweg.

De kerkklokken geven het startsein en 25 man met korte broek vertrekken, wederom in noordelijke richting, voor een klassiek TCK ritje naar Roermond.
Met een stevige oostenwind voelde het vandaag in een noord-zuid-ritje alsof er continu tegenwind stond.
Na een kwartiertje rijden we door een uitgestorven Rimburg en steken we de grens over.
Vandaag zou het een ritje worden voor de “slimme rijders”. Wie goed is in achterwiel-plakken heeft vandaag een heerlijke rit gehad. Even niet opletten en je moet zelf aan de bak.

In Waldfeucht rijden we Nederland weer binnen en gaat het gas er stevig op.

De Meinweg komt in zicht, dus doet er niemand een trap te veel en wordt er veel links en rechts gekeken.
In 1954 werden er midden in dit prachtige stukje natuur 2 diepe mijnschachten uitgegraven. Niet veel later besloot de Overheid echter de natuur te sparen en werd dit 18km2 gebied uitgeroepen tot een nationaal park.
Na 10 minuten Googlenen kan ik echter niet vertellen waarom het “Meinweg” geworden is en niet “Mijnweg”.
Sinds enkele jaren is de weg erdoorheen autovrij en kan er dus naar hartenlust gekoerst worden. Het bijna 6 km lange fietspad telt ongeveer 80 hoogtemeters en is het walhalla voor hardrijders die pijn kunnen lijden.
Wie het langste kan wachten en op de laatste heuvel de 11-er nog rond krijgt gaat hier met de bloemen naar huis. Eenmaal boven gaan de voetjes aan de grond en keren we om.
Tijd voor een cola!

Café de Hoeskamer is al jaren een van onze favoriete pauzeplaatsen. Een heerlijk zonnig terras met windschermen, voldoende zitplaatsen, vriendelijk bediening een een uitstekend verzorgde kop koffie! De 42 bestelde consumpties worden in no-time geserveerd. Helaas hebben we dus weinig argumenten om hier geen uren te blijven zitten.

De terugweg gaat via een kleine lus door Reutje weer over de Selfkant richting Kerkrade.

Weer in Eygelshoven aangekomen geeft de teller aan dat het gemiddelde, ondanks de smerige wind, ruim boven de 31 km/h ligt.
Een van de snelste ritten in de TCK geschiedenis!

Met dank aan onze ritsponsor van vandaag: AHC.nl

Volgende week weer wat meer hoogtemeters in een eveneens klassiek TCK Mergelland-ritje. Tot dan!

Verslag Dieteren – Jan Langen

08. Dieteren

Je hebt van die dagen dat je achteraf beter in bed had kunnen blijven liggen. Vandaag was het zo een dag.

Er stond een nieuw vlak ritje naar het noordoosten op het programma, een trainingsrondje van de wegkapitein en ritsponsor van vandaag: Jan Langen.

Om 8:27 uur was het gezellig droog onder de terrasoverkapping van de Wieëetsjaf en hadden de 4 aanwezigen nog enige hoop dat de rit
door minder dan 5 deelnemers zou worden afgelast. Niet dus.
Binnen 3 minuten staat er 14 enthousiaste TCK leden klaar voor vertrek. Geen goede rit voor onze kledingsponsoren; talloze regenjasjes maken het TCK peleton vandaag vrijwel onherkenbaar. Gelukkig is er nog onze rode bus.

Via het Wormdal verlaten we Kerkrade en rijden we voor de afwisseling rechts langs de NATO AirBase in Teveren. Het lijkt zelfs bijna droog te worden.
In de volgende 20km passseren we onbekende gele plaatsnaambordjes met teksten als Gillrath, Birgden, Hontem, Waldenrath en Pütt.
Bij het uitrijden van dit laatste gehucht nemen we de “Holzweg” die ons door een gigantisch windmolenpark lijdt. De achterste molens zijn deels verstopt in regenwolken die veel vocht verliezen. Hierop besluiten de eerste deelnemers (wijselijk) op hun Garmin de optie “naar huis” uit te proberen en draaien af.
Enkele minuten later worden we getrakteerd op een stevige lading hemelwater en daalt de temperatuur naar 6 graden. Tijd om het gas er op te gooien om een beetje warm te blijven.

In Waldfeucht wordt een voorstel om de kortste weg naar huis te nemen met 12x “ja” beantwoordt en zodoende knippen we de noordelijke lus van 20km en de pauzeplaats uit de route.

Met wind in de rug rijdt een dozijn zeiknatte renners de N274, beter bekend als de “Selfkantbaan”, helemaal uit tot in Schinveld.
Het sprintje langs de golfbaan gaat met ijskoude benen iets minder hard dan normaal, maar er is sowieso geen eer meer te behalen.
In gedachte staat iedereen al onder de douche of ligt hij in warm bad.

Walter: bedankt voor je chauffeursdiensten en het maken van 12 bruikbare foto’s. Er hadden vandaag een hoop mannen graag met je geruild.

Volgende week onder betere omstandigheden wederom naar het noorden. Tot dan!