Verslag De Baraque

07. De Baraque

De kerkklok kruipt richting half 9 en de markt stroomt op het laatste moment nog aardig vol. Vandaag de route ‘De Baraque’, verwijzend naar de Baraque Michel, de herberg op de hoogvlakte van de Hoge Venen.


Vanuit het vertrek wordt richting het zuidwesten gereden. In tegenstelling tot vorige week staat er forse wind die direct recht in het gezicht blaast. Na het eerste klimwerk passeren we de grens met België en volgen we de gebruikelijke weg richting het Viaduct van Moresnet. Wegwerkzaamheden beslissen echter anders aangezien de bus rechtsomkeert moet maken. Dit levert de eerste groep een paar extra kilometers met een mooie afdaling en vervolgens glooiend wegdek op. De tweede groep kan door de werkzaamheden door en volgt de officiële route.

We zakken af naar het dal van de Vesder waarna we via een onbekende weg door het bos omhoog zullen klimmen, de zogenoemde Rue de Hestreux, in TCK-termen “de oude Baraque” (hierover later meer). Na enige verwarring en onder het motto ‘liever een slagboom met goed wegdek dan andersom’ volgen we de weg. Nadat iedereen de slagboom is gepasseerd draaien de eerste rijders alweer om; een onverharde strook met forse keien. De eerste groep besluit zich hier niet aan te wagen en neemt de grote lus via Gilleppe en Jalhay als alternatieve route. Op de klim en het aansluitende vals plat is van een groep geen sprake meer. Bij Belle Croix wordt netjes gewacht en na een korte afdaling bereiken we het punt waar de Rue de Hestreux de grote weg kruist.


Met dank aan onze sponsor Bakkerij Voncken mogen we onze energie met een overheerlijk stuk vla aanvullen. Ondertussen vernemen we dat de tweede groep meer moed heeft getoond. Zij hebben braaf de route gevolgd, maar moeten dit met drie lekke banden bekopen. Gelukkig mogen ook zij even bijtanken met cola en vla. Plots duikt TCK-lid Roy met zijn vriendin op. Ook hij heeft de Rue de Hestreux bedwongen en spreekt over ‘het bontste pad dat hij ooit met de racefiets is gereden’. Vermoedelijk komen we deze weg voorlopig niet meer in het routeboekje tegen.


Al grappend wordt geroepen dat vanaf de pauze alles bergaf is met wind in de rug. Dit blijkt ten dele te kloppen, maar het extra lusje inclusief 500 ongeplande hoogtemeters begint voor de eerste groep pijn te doen. Ook krijgt de tweede groep beneden in Eupen nog een regenbui te voorduren. Het blijft echter lekker warm, dus nog voordat we de grens bereiken is iedereen weer droog.

Op Nederlands grondgebied moeten de voorste mannen even vol in de remmen als een ruiter een onverwachte beweging maakt. Gelukkig loopt dit goed af en bereiken we rondom 12.30 uur de Beitel.

Met dank aan ritsponsor Dragstra installatie renovatie uit Landgraaf!

Na een paar heuvelritten mogen de mannen van het grote mes zich volgende week weer uitleven bij een vlak ritje naar het noorden.

Verslag Tour de Kattenroth

06. Tour de Kattenroth
Het is te merken dat de vakantie nog in volle gang is; vandaag verschijnen relatief weinig renners aan het vertrek. Ook het brein van deze route, Eugène, laat verstek gaan, maar hij heeft wel nog tijd om ons voorafgaand aan de rit veel plezier te wensen.
Na het testen van de portofoon vertrekt de eerste groep. Via bekend terrein wordt Gulpen bereikt waar besloten wordt om niet door de woonwijk te zigzaggen maar de reguliere weg naar Inger te pakken. Dit betekent een strak tempo omhoog, maar helaas ook dat we de bus kwijtraken. Het testen van de portofoon ten spijt, aangezien we geen contact met de bus krijgen. De tweede groep, die niet gevolgd wordt door de bus, neemt wel de zigzagklim naar het plateau van de Keutenberg.
Op het plateau richting Bemelen gaat het gas er even flink op. Dit geldt ook voor het stuk Withuis – Moelingen – Berneau. Vlak voor vaste pauzeplek Val Dieu verlaten we het dal en draaien we klim Les Waides op; een verraderlijke klim met wisselende stijgingspercentages waarbij je jezelf snel kunt opblazen. Bovenaan de klim wordt na telefonisch contact duidelijk dat de bus in Gulpen staat.
De rest van de route wordt besproken en al snel wordt duidelijk dat de klim Schophemerheide – met bovenop het bekende gravelpad – vandaag niet zo geliefd is. We besluiten om via de kronkelende klim naar Ulvend te rijden. Als gevolg hiervan missen we wel de ‘Kattenroth’, maar daar maalt niemand om. Gelukkig kunnen we de bidons – door het gemis van de bus – bij de lokale boer in Ulvend vullen. De tweede groep neemt wel de “Strade Bianche” en is blij verrast om te zien dat het eerste, verharde deel van de klim is voorzien van nieuw asfalt. Is dit misschien het werk van de mannen van de Vermeulen Groep?

Het onverharde deel is helaas in slechte toestand, op sommige stukken ligt er zelfs zoveel los zand dat enige stuurmanskunsten goed van pas komen. Gelukkig overleven alle 9 man en 9 fietsen dit geitenpad en komt ook de tweede groep weer heelhuids in Nederland aan.
Bij het uitrijden van Gulpen zien we opeens een bus met TCK-kleuren in de verte. Het blijkt inderdaad onze bus te zijn en deze komt ons netjes bevoorraden in Wittem. Ook de tweede groep zal spoedig bij ons aansluiten. Eind goed, al goed. Helaas blijkt dat niet voor iedereen het geval. Nieuw TCK-lid Pieter blijkt opnieuw en opeens te maken te hebben met een gebroken frame. Hopelijk blijft het bij deze dubbele valse start en kun je weer snel aansluiten!
Met dank aan chauffeur Hein en co-piloot Peter Trompetter voor het fotowerk; helaas had je weinig foto-mogelijkheden in deze chaotische rit, dus dat moeten we nog een keer over doen! Ook dank aan ritsponsor Vermeulen Groep. We kunnen jullie nog wel wat plaatsen aanwijzen waar nieuw asfalt geen overbodige luxe zou zijn.
Volgende week een klassieker: de oude Baraque. Tot dan!