Verslag Blegny – Interior32

04. Blegny

19 – 5 – 22 – 20 ….. nee dit is geen moeilijk op te lossen wiskundig raadsel, maar de temperatuurprognoses van de afgelopen beiden clubritten en de aankomende twee.

Na een zomerse rit over de Hallembaye deze week een winterse rit naar Blegny. Om 8:20 staat een bus op de markt met daarin 1 fiets….. voor de rest is het akelig stil in centrum van Kerkrade. Geen weer om lange praatjes te houden.
Maar nog geen 10 minuten later starten we toch met 18 man, allen gehuld in de volledige TCK kleding-collectie.

De afgelopen jaren hebben we moeten vaststellen dat het verkeer steeds drukker en vooral agressiever wordt. Nee, wij rijden zeker niet altijd helemaal netjes, maar doen ons best om niemand in het verkeer tot last te zijn.
Toch zijn er steeds meer mensen die zelfs op zondagochtend stress hebben en ons dat door hun rijgedrag duidelijk laten merken. Om nog beter zichtbaar te zijn op drukke wegen hebben we daarom vorig jaar al ons bus van een zwaailicht voorzien. Dit jaar gaan we een stap verder. Er hangt een klein zwart kastje op de voorruit van onze volgwagen dat de hele zondag ochtend in beeld opslaat.
Ooit rijdt er iemand niet alleen met een buitenspiegel tegen één van ons rijders aan, maar gaat er een hele groep tegen de vlakte. Laten we er dan maar juridisch sterk voor staan. Helaas moet dat tegenwoordig. Uiteraard zullen we de beelden ook gebruiken voor interne “educatieve” doeleinden.

We rijden door Eys en beklimmen het heuveltje naar de Eyserhalte, als er een politieagent op een motor, geassisteerd door een euromotard ons tegemoet komen. In de afdaling naar Wittem vliegen beide heren ons voorbij en midden op de splitsing in Wittem worden we gesommeerd te stoppen. De ideale plek om 18 fietsers toe te spreken. De jaarlijkse groene ventieldopjes-campagne “Ik Fiets Vriendelijk“. Meneer agent begint zijn preek met de woorden “Geen groene dopjes voor jullie”. “Met 3 of 4 man naast elkaar rijden is niet toegestaan en levert gevaar op.” ……. “dat moeten jullie toch weten”. Ja meneer, maar we reden met 2 man naast elkaar en dat is volgens de wegenverkeerswet helemaal legaal. Deze agent was uiteraard niet op de hoogte van het feit dat we de hele afdaling op film hebben staan, dat hebben we hem ook niet verteld. Dan hadden we er tijdens de lunch waarschijnlijk nog gestaan. Kort samengevat: al hadden we in een lintje achterelkaar gereden, waren we nog aangehouden. Meneer moest even duidelijk maken dat hij een paar strepen op zijn jasje droeg. Zand erover en verder, zonder bekeuring.

In Gulpen is de Koning van Spanje het eerste obstakel van de dag. Meteen stijgt de lichaamstemperatuur naar aangename waarden. Niet veel later is daarvan in de afdaling van de Loorberg niks meer van te merken en begint het zelfs licht te sneeuwen. De groep krimpt naar 15 man als er 3 heren besluiten terug te keren richting Kerkrade.

We rijden België binnen en verheugen ons al op de eerste afdaling over het nieuwe wegdek naar het klooster in Val Dieu. Helaas is die vreugde van korte duur als na enkele meters de toplaag ontbreekt en er na 2 kilometer helemaal geen asfalt meer ligt. Noodgedwongen rijden we een klein ommetje om vervolgens achter het klooster weer op de route te komen. Misschien hebben we eind van het seizoen meer geluk.

In een stabiel tempo rijden we in een gesloten groep naar Blegny en proberen we zo min mogelijk stil te staan. De temperatuur is nog steeds niet ver van het vriespunt verwijderd. Gelukkig zit het materiaal wel mee en rijden we ondanks het natte, smerige wegdek de hele zondag zonder lekke banden.

Pauze in Blegny…… ik kan me niet herinneren dat we hier ooit binnen hebben gezeten. Het terras met windschermen was altijd erg aangenaam, ditmaal echter toch een tikkeltje te fris. Ook heb ik nog een bestelling opgenomen waarop meer koppen thee staan genoteerd dan cola´s. Of dat aan de kwaliteit van de koffie ligt of toch aan het koude weer?

De eerste paar minuten na de pauze zijn altijd de ergste. Gelukkig ligt de weg in Dalhem volledig open en worden we door 500 meter “strada bianchi” van de hoogste categorie goed warm geschud.

Eenmaal weer in Nederland breekt er op het Bruisterbos zowaar de zon door en is het meteen gevoelsmatig 10 graden warmer. We passeren wederom Gulpen en nemen in Wijlre nog even de Elkenraderweg als afsluitende kuitenbijter. Op het stuur staan inmiddels al 90km en ruim 1000 hoogtemeters. Een goede training voor de aanstaande traditionele goede-vrijdag-rit naar Banneux.

Met dank aan Dewi van Interior32, onze ritsponsor van deze week.

Tot vrijdag!

Verslag Hallembaye – DWL Assurantiegroep

03. Hallembaye

Als je hem ziet opdoemen denk je “ooh my God”, als je er aan begint denk je “het valt eigenlijk wel mee”, als je driekwart bent ben je weer terug bij de eerste gedachte.

De Hallembaye is een klassieke kuitenbijter die de renner verrast met de zware laatste loodjes die, gezien vanaf de voet, verraderlijk aan het zicht worden onttrokken.

22 Jaar geleden liet hier ene Bjarne Riis met zijn ongekend groot verzet zijn medevluchters Tafi, Gianetti en Planckaert verbouwereerd achter om na een solo in barre omstandigheden de Amstel van ‘97 te winnen.

In het TCK peloton is aan de voet van de klim ook een splijtende demarrage waar te nemen; Cyberman schiet, als gestoken door een wesp, weg van de groep. Ook hier blijft een verbouwereerd peloton achter; echter niet ons Suske & Wiske duo Jinn & Tim; zij komen even de beentjes losrijden na de zaterdag inspanningen bij onze vrienden van de Maaslandster en dichten het gat met speels gemak.

Onze Cancellara van Spekhei komt eveneens de beentjes losrijden; hij heeft op zaterdag en passant de Tourversie van de Ronde van Vlaanderen gereden. En dan hoor je later in de rit zo terloops leden vertellen dat ze pas de tweede zondag op de fiets zitten en in 2019 al 57 km hebben gereden.

Nadat we de route van de Tourversie van de Volta Limburg Classic enkele keren gekruist hebben vervolgen we via de Rue de Garage en langs het sluizencomplex van Ternaaien onze weg naar een nieuwe TCK pauzeplaats. Hier raken we helaas onze koprijder El Greco kwijt aangezien hij een afslag mist en via Kanne aan een lange solo begint.

De rest van de groep daalt neer op het zonovergoten terras van Chalet d’n Observant. In een uniek natuurgebied met een prachtig uitzicht op de Enci-groeve worden we “Bie dur Lei” van alle gemak voorzien.

Na de break gaat het via Maastricht op naar de door velen geliefde Bemelerberg. Vanwege de drukte in Valkenburg vervolgen wij onze weg via de Sibbergrubbe; dit is opletten geblazen; blijft een “tricky” afdaling.

Even later op de 4.400 mtr lange Vijfbundersweg c.q. Vrakelbergerweg maar in de volksmond Ruilverkaveling en in TCK termen de Ron Wielandbaan wordt pijnlijk duidelijk dat de rit toch zijn tol heeft geëist. De benen beginnen al zeer te doen als we nog niet eens op de helft zijn; als dan uiteindelijk aan de linkerkant de bomen beginnen is het beste er echt vanaf en wordt het in “arriere de la course” harken en “sjravele” tot aan de houtzagerij.

Tot volgende week als we ons jaarlijks uitstapje hebben naar de Mijn van Blegny.