Verslag Drolenval – Ernst Solutions

32 Drolenval

Eén van de meeste gevreesde ritten uit het TCK bestand, zoniet dé ergste: de Drolenval. De rit is vernoemd naar het gelijknamige dorpje aan de rand van de Ardennen dat sinds 1822 geen eigen gemeente meer is, maar wel nog steeds op dezelfde heuvel ligt. Na de vlakke rit van vorige week moest gisteren dus weer geklommen worden, niet zo’n beetje ook. In totaal ruim 1600 hoogtemeters.

Vanwege de lengte van de rit vertrekken we een half uurtje eerder en hopen met de start van de Grandprix weer thuis te zijn.

Na het passeren van de nodige deelnemers van de Mergelheuvelland 2-daagse rond Sint-Geertruid zien we na het passeren van Withuis weer telefoon- en stroomkabels bovengronds verschijnen en weten we dat we in België zijn aangekomen. De 3,5km lange klim van La Heydt is het eerste serieuze obstakel van de dag.

De weersomstandigheden zijn geniaal: de perfecte nazomer.
In de ochtend een beetje fris, ruimschoots gecompenseerd door een stralende blauwe hemel en volledige windstil. Beter kun je het niet krijgen.

De 30km die volgen zijn in 2 woorden samen te vatten: op en neer!
Langzaam komen we in de buurt van Nessonvaux, waar we beneden aan de afdaling volgens het rittenboekje een colaatje zouden krijgen.
Helaas is het terras van het enige café in het dorp verdwenen en de rolluiken zijn nog dicht. Er zit dus niks anders op dan door te rijden naar de Drolenval, zo’n 5km verderop.

In de verte zien we de 5 huizen op de berg al liggen en dus gaan alle zintuigen op scherp. Van de 12 aanwezigen hadden slechts een handje vol mannen ervaring met deze heuvel. De rest is nu een ervaring rijker. De klim is slechts 1150 meter lang en met een helling van gemiddeld 12%. Dat is op zich nog niet zo dramatisch. Wie extra gas geeft zodra het dorpje in zicht komt is gezien, het venijn zit hem echt in de staart. De voorlaatste en laatste honderd meter doen echt pijn, respectievelijk 15% en 19%. Bij de meeste toertochten slalom je hier tussen de wandelaars door. Lopen is echter geen optie voor ons en iedereen komt op 2 wielen boven.

Nu wordt het met 85km op de teller echt tijd voor koffie en cola.
In Soiron vinden we het eerste café waar tekenen van leven is en nemen we plaats op het piepkleine terras. We zijn hier al menig keer voorbij gereden, maar nooit eerder gestopt. Na een zeer nette kop koffie, thee en/of cappucino is deze pauzeplaats zeker voor herhaling vatbaar.

Terug gaat het in een boog om Aubel heen richting de Planck en daarna via Teuven weer de grens over. Onderaan de Piemert gaat het rechtsaf richting Gulpen, normaalgesproken een stuk waar het hard gaat. De Stichting Veteraan Autobussen gooit echter letterlijk roet in het eten en houdt ons met een klassieke gele VSL bus flink op. Met een uitstoot van minimaal 1200 gram CO2 per kilometer voor fietsers die frisse lucht nodig hebben geen pretje.
Een TCK-rode Tesla met uitstoot van 0,0 gram CO2 voegt zich voor Euverem direct achter de bus en daarna gaat het helemaal niet meer vooruit.

In Eys worden we door een beestachtig sterke Michel in de finale uit de wind gehouden als we de Eyserweg op draaien, het laatste hindernis van de dag.
Michel; we wensen jou allemaal veel sterkte komende vrijdag!

Met dank aan ritsponsor en wegkapitein Dennis Ernst van het gelijknamige Ernst Solutions, uw adres voor elke klus of bouwproject.

Tot volgende week!

Verslag Vlakke Wormdal Tocht – JacoSoft-Computers

31. Vlakke Wormdal Tocht

Op de dag dat Kerkrade volledig in het teken van de wielersport staat trekken wij vroeg in de ochtend naar het noorden voor de vlakste rit van het seizoen. Slechts 300 hoogtemeters op amper 100km. Alles om maar op tijd terug te zijn voor de start van de Eurode Omloop.

We verlaten Kerkrade via het snelste stukje parcours van de laatste wedstrijd in de Topcompetitie, de afdaling van de Haanderberg en rijden hier de grens over. De rit werd letterlijk door de grens verdeeld. Tot de pauze in Duitsland, na de pauze in Nederland.

Veel verkeer is er nog niet op de weg in de vroege ochtend dus we rijden rustig parallel aan de Worm door het dorpje Worm. Als je goed inzoomt op de kaart kom je plaatsnamen tegen die je nooit eerder hebt gehoord, amper 10km van huis. Wildnis….. Hofstadt….. Herbach…. Frelenberg.

Fietsen in Duitsland heeft één groot nadeel: de fietspaden. Deze zijn voor een grote groep wielrenners vaak te gevaarlijk…. scherpe bochten, lantaarnpalen, stukjes onverhard, elektrakasten….. Daarom hebben we de rit pasgeleden nog verkend om vers in het geheugen te hebben waar we deze beter kunnen vermijden.

Ondanks deze voorbereidingen rijden we ons vlak voor Oberbruch klem als we een stuk opgebroken weg tegen komen waar alleen het fietspad nog te bereiden is. Na enkele minuten heeft chauffeur en fotograaf Thomas ons weer gevonden en gaat het verder.

Na 90 minuten koers rijden we in Rothenbach weer de grens over en komt De Hoeskamer in zicht. Tijd voor een lekker koffie met slagroom! Met de trofee van zaterdag op tafel genieten we van het heerlijke nazomerse weertje en worden we door kersverse papa Erik nog op wat lekker getrakteerd

Amper 10:45 uur en we draaien weer richting de zon en zetten koers naar huis. Met de wind “vol” op kop wordt er netjes gedraaid in een compact peloton en komt iedereen voor het middaguur in Eygelshoven aan waar de rit haar einde vindt.

Even douchen en dan naar het centrum waar TCK lid Jinn Leffering al bezig is met de warming up.

Met dank aan ritsponsor JacoSoft-Computers uit Kerkrade, specialist voor al uw hard- en software.

Volgende week weer iets heel anders: de gevreesde Drolenval! Tot dan!