Verslag Meinweg – Mayk van Beek Oog en Oor

07. Meinweg

Handschoenen, overschoenen, oorwarmers, sjaaltjes, beenstukken, regenjassen…… ze hebben even in de kast kunnen liggen, maar gisteren waren ze toch echt hard nodig.

Na een van de mooiste ritten (Galibier de Salidons) nu één van de snelste ritten op de TCK kalender: op en neer naar nationaal park de Meinweg in Herkenbosch.

 Met wind in de rug vertrekken 15 man vanuit Kerkrade in noordelijke richting. De wind heeft dezelfde plannen, dus gaat het de eerste 2 uurtjes erg gemakkelijk. We zoeven door Rimburg, Gangelt, Waldfeucht en Posterholt alsof we in een UCI koers zijn belandt.

Het toetje van de dag is het prachtige fietspad dat dwars door het park heen loopt en sinds 2 jaar is voorzien van nieuw asfalt. Het zou zelfs uitsluitend een fietspad moeten zijn, al zien we op de zondagochtend wel verdacht veel “bestemmingsverkeer”. Na het wildrooster nemen we voor een kwartiertje afscheid van Walter en de bus, die zich wel aan de regels houdt, en beginnen aan ons tijdritje tot aan de zendmast.
Wie hier het parcours niet kent gaat altijd te vroeg aan en blaast zich dan op, want na elke bocht volgt er weer een heuveltje en een volgende bocht.
Helaas hebben we nog steeds geen “rondje Meinweg” gevonden waarbij het bereiken van de pauzeplaats zonder onverharde pospaden of 20km omweg mogelijk is. Op het hoogste punt aangekomen stoppen we traditiegetrouwd bij de koeien en hergroeperen we.
We draaien om en zetten koers naar de pauzeplaats, de Hoeskamer.
Dankzij de stevige wind in de rug staan er na 2 uurtjes koers al 66km op de teller.

In sterk contrast met afgelopen week wordt er veel thee, koffie en zelfs chocomel besteld. Het is ook nog ver onder de 10 graden, dus zoeken we naar 15 vrije stoelen in het café.

Als we ons weer klaar maken voor vertrek is het buiten aardig nat en nog een stukje frisser geworden. Er vallen nog een paar druppels die met wind in het gezicht best fris voelen.

Na enkele kilometers mag de zonnebril al weer te voorschijn worden gehaald, waarvoor je trouwens goed terecht kunt bij onze ritsponsor van vandaag, Mayk van Beek Oog en Oor op de Heerlerbaan.

In de wind zitten is de slechtste optie na de pauze, dus rijden we aardig compact over de kilometers langs fietspaden tot in Gangelt.
Het gemiddelde is al weer aardig gezakt en langzaam worden de beentjes moe.
Langs het militaire vliegveld en de golfbaan gaat het gas er stevig op en sterft het ene TCK lid na het andere.

Ondanks de slechte weervoorspelling komen we droog aan in Eygelshoven.

Nogmaals dank aan ritsponsor Mayk van Beek Oog en Oor.

Tot volgende week!

Verslag Galibier de Salidons – Slagerij Jongen Eygelshoven

06. Galibier de Salidons

We hebben vorig jaar al uitgelegd hoe we aan de naam van deze inmiddels legendarische TCK rit komen.
Kort samengevat: een uitspraak van een oud lid bij het beklimmen van Rue de Richelle bij Visé.

Jaarlijks door velen van ons als mooiste rit op de kalender gemarkeerd. Niet al te lang, mooie beklimmingen en rustige omgeving. Combineer dat met de warmste eerste paasdag ooit en de winst van MvdP de dag ervoor en je krijgt een TCK rit om je vingers bij af te likken. Laten we nu heel toevallig vandaag ook de beschikking hebben over maar liefst 2 chauffeurs, waarvan de ene fanatiek hobbyfotograaf is. Vandaag dus iets minder tekst en veel prachtig beeldmateriaal!

Na een uitgebreide analyse van de laatste 1,5km tot aan de meet in Vilt vertrekken we met een kleine doch fijne groep richting België. Na Gulpen verlaten we de drukte en rijden we via de Piemert richting grensovergang in Withuis. Het eerste uur gaat met een lekker briesje in de rug aardig hard. De temperatuur ligt rond de 15 graden, dus verdwijnen de laatste armstukken vrij stel.

Na het passeren van het wonderschone centrum van Weset, het enige minpuntje van de route, beginnen we aan de aanloop naar de Col van de Dag. Rue de Richelle: 2km door het bos omhoog, beginnende met 2 haarspeldbochten zoals je ze ook op de Galibier vindt. De kopmannen staan na exact 5 minuten boven op de kruising….. nummero 3 op het podium ook, al ligt hij wel horizontaal in het veld, met fiets en al.

Na de hergroepering zetten we koers naar de pauzeplaats, het klooster van Val Dieu. Het gaat hier de laatste 3km van uit Montroux als gebruikelijk op een lintje; degene met de meeste macht op het buitenblad krijgt het eerst een cola.

Cola wordt het echter niet, want die is op. En Cola light is geen optie, want suikers zijn gewenst. Dan maar koffie en Fanta, ook wel eens lekker. Er blijft zelfs nog wat over, wat later goed van pas zou gaan komen.

De laatste 40km naar huis gaan met hetzelfde zomerbriesje, alleen dan op kop. De weg naar Aubel is nog steeds een bouwput, dus rijden we via het kortste ommetje terug naar de route. Helaas zitten daar wel nog 100 extra hoogtemeters in. Eenmaal uit het “gat van Aubel” binnen de kilometers en hoogtemeters te tellen en wordt het steeds rustiger in het peloton.

Gieveld is het volgende obstakel; heerlijk nieuw asfalt, maar trappen moet je toch echt zelf.
Als dan het lampje uit gaat ben je blij als de chauffeur met een blikje Fanta langs de weg staat!

In Epen is het dankzij een horde aan “bovenrivierse wielertoeristen” die na de Goldrace zijn blijven hangen gezellig druk. De ijskraam draait overuren, al hebben wij daar weinig oog naar. Er moet weer geklommen worden. Op het menu staat de Camerig door het bos. De groep slaat helemaal uitelkaar…. In de achterhoede worden er zelfs mannen ingehaald door een naar schatting 6 jarige Peter Sagan in wording, die al aardig bergop gaat.Via de Nijswillerberg en de pukkeltjes in Simpelveld (die allemaal best pijn kunnen doen) naar het eindpunt op de Beitel.

Met dank aan hoofdsponsor Slagerij Jongen, die veelvuldig op de foto´s te zien is.

Tot volgende week!